Halfweg het einde, ontslag op staande voet

Lieve lezers,


Het is mooi geweest. Dat wil zeggen dit blog. Merk dat ik minder te vertellen heb, naarmate ik me beter voel. Eind van het jaar, mooi moment om mezelf blogbeter te verklaren. Heb ik geen arts voor nodig. Ik ontsla mijzelf wel. Hierbij.

Het was een fijne uitlaatklep. En van velen hoorde ik dat het met plezier gelezen werd. En dat was natuurlijk altijd fijn om te horen. Veel steun gaf dat. Steun die ik goed kon gebruiken. Dank daarvoor.

Gisteren voor de laatste keer het ziekenhuis geweest. Dit jaar wel te verstaan. Ditmaal 2 verstandkiezen, twee kiezen en nog wat loszittende wortelen achter gelaten. Prachtig efficient in een half uur. Niets dan lof over de operaties in het AMC.

Zo dachten mijn ouders er ook over. Hun mooie brief naar alle artsen en verpleegkundigen om hen te bedanken ligt klaar. Echter, waar en naar wie stuur je die? Daar is het AMC natuurlijk niet op ingericht. Dan maar naar de chef van het AMC, alleen weet je dan natuurlijk nooit waar die dan blijft.

Volgend jaar wordt het jaar van de opbouw. Er zullen nog een paar flinke operaties volgen. Het lastigste wordt mijn linker onder kaak. Deze moet 15 mm opgerekt worden, zodat er ruimte ontstaat voor de implantaten. Wanneer deze en andere operaties plaats gaan vinden is nog niet duidelijk. Gelukkig zijn ze bij het AMC sterker in de operatiekamer, dan erbuiten.

Voor mij geldt dat niet. Ik ben sterker buiten het AMC dan er binnen. Daarom hoop ik komend jaar minder in het AMC te verblijven. Dat zal me vast lukken. Ook dankzij jullie.

Tot komend jaar, tot buiten dit blog, tot levende lijven, tot ziens,

Reinout

Een tijdelijke nood brug

Lieve lezers,

Er is een noodbrug aangelegd. Denk niet meteen aan een ramp verweg in india. Denk eerder aan een kleine overwinning op de bureaucratie in Nederland. In driekwartier heb ik 4 tijdelijk nieuwe bovenvoortanden gekregen. Een zogeheten tijdelijk noodbrug. Dit geluk had ik, omdat de tandarts nog driekwartier tandartsstoeluur(!) over had op zijn begroting. Het ziet er mooi uit. Mijn bovenlip krult weer lekker over mijn onderlip heen. Ik vraag mij natuurlijk wel af hoe mooi het zou zijn geworden als de tandarts niet driekwartier over had, maar ruim anderhalf uur.

Deze week bericht van de verzekering gekregen dat diezelfde tandarts, ruim 24 tandartstoel uren aangevraagd heeft. Plus € 40,00 (veertig euro!) aan technische hulpmiddelen. Dat is grof gezegd twee euro technische kennis per uur. Stel dat een tandarts € 250 per uur kost, dan is daarvan dus €248 puur ouderwets handmatig vakmanschap. Ik wil hier liever nog niet over nadenken.

Gelukkig hoeft dat ook niet. Deze 24 tandartsstoeluren zullen pas eind 2008 gebruikt gaan worden. Voor die tijd zal eerst mijn linker onderkaak hersteld moeten worden door het AMC. Hiervoor gaan ze de overgebleven linkerkaaklijn horizontaal doormidden snijden en vervolgens eens in de paar dagen een milimeter oprekken. In de tussentijd groeit het bot weer aan, zodat in anderhalve maand de benodigde anderhalve centimeter hoogte terug is. Dan moet het geheel nog een aantal maanden uitharden. Daarna kunnen de implantaten erin geplaats worden. Pas daarna zijn de 24 tandartsstoeluren nodig om de tanden een beetje te stylen.

De aanvraag voor deze behandeling ligt bij mijn verzekeringsmatschapij. Volgens het AMC kan het daar wel 4 maanden blijven liggen voor dat ze goedkeuring geven. Ons, en aan mij nadrukkelijk, is dwingend aangeraden hierover geen contact op te nemen met de verzekeringsmaatschappij. Bureaucraten moet je niet storen in hun proces. Dan raken zaken zoek. Of zoals mijn accountant ooit zei: "nooit contact opnemen met de belanstingdienst, dan wordt je een schuivend dossier, en voor dat je het weet lig je bovenop en gaan ze er nog in kijken ook". Dossiers moeten blijkbaar in alle rust handtekeningen verzamelen.

Mijn linkeroog is inmiddels op de oude sterkte. Dat is goed nieuws. Erger nog, mijn oog zelf is eigenlijk nooit slecht geweest. Ruim drie maanden lang ging ik regelmatig naar het AMC voor oogmetingen. Na verloop van tijd werd mij duidelijk dat de uitslag van die meting afhankelijk was van hoeveel creme ik er 's ochtends in gestopt had. Twee weken geleden heb ik tegen het advies van de oogartsen in een etmaal voor de meting geen creme in mijn oog gedaan. Gevolg een prima zicht.

Inmiddels sluit mijn oog de laatste twee weken een stuk beter. Dit kan komen doordat de zenuwen die het ooglid aansturen langzaam weer aangroeien. Het kan ook komen door de oedeemtherapeut die mijn linker oogkas sinds twee weken masseert en daarmee vocht afvoert, waardoor de oogspieren beter hun werk kunnen doen. Het AMC gelooft daar niet in en verwijst dus niet door. Mijn dorpsarts gelooft er ook niet zo in. Maar hij gelooft mij wel, dus is hij bereid als ik zeg dat het helpt een verwijsbriefje te schrijven.

Vandaag voor het eerst bij de advocaat geweest i.v.m. letselschade e.d. Voorlopig is het nog wachten op het dossier van de politie. Dat het zolang duurt zal wel te maken hebben met "meer blauw op straat" en "iedereen de wijken in" denk ik. Maar zolang dat nog niet klaar is kunnen de advocaten eigenlijk nog niet aan de slag. Heeft wel 1 voordeel, dat ze ook nog niet veel kunnen declareren.

Groet, Reinout

PS, de maand oktober was blogtechnisch niet echt productief. Dit had echter te maken met mijn ondernemende geest; zelf een pc aanschaffen bij Dell, windows Vista installeren, overstappen naar internet plus bellen..... Of zoals Ard zei, ja Rein, je houdt wel van een beetje risico.

Over geluk en pech en zo..

Gelukkige lezers,

Gisteren heb ik het weer zo'n vijf keer gezegd tegen vrienden die ik tegen kwam: "Ja, ik heb wel geluk gehad".

En natuurlijk is dat ook zo. Geluk met mijn lieve Anna, die me de hele middag laat doorslapen, ook al maken de kids er een enorme rotzooi van. Geluk met de kinderen natuurlijk. En geluk dat ik zelf uit zo'n grote familie kom, met ondersteunende broers en liefhebbende ouders. Geluk met zo'n lieve (en ervaringsdeskundige) schoonfamilie, wat eigenlijk ook wel weer logisch is, als je Anna kent. Geluk met veel goede vrienden, die me mee uit nemen. Geluk met uitstekende collega's die klussen overnemen, zonder er meteen met de klant vandoor te gaan. En zo kan ik nog wel een tijdje doorgaan.

En natuurlijk ook medisch geluk. Dat de trauma ambulance in staat was mij op straat klaar te maken voor vervoer. Dat Dave zelfs zo'n vooruitziende blik heeft gehad dat hij de week na het ongeluk vrij had geblokt om vanuit zijn werkkamer op dezelfde IC van het AMC toezicht te houden op mij, mijn familie en al zijn collega specialisten. Dat niet alle eventuele voorspellingen van het AMC uitgekomen zijn. Dat mijn lichaam in goede conditie is, zodat het herstel razend snel gaat. Dat ik nu nog elke week voel dat er vooruitgang is.

En toch, is het ook gewoon domme pech. Pech dat ik nou juist daar aan het fietsen was, ruim drie maanden geleden. Dubbel pech dat daar nou ook een auto aan het rijden was. Ook pech dat we boven op elkaar zaten. Dat ik over de motorklep met mijn hoofd tegen de sponning tussen de voorruit en de zijruit ben geklapt. Pech met veel letsel. Ik had er ook gewoon een gekneusde schouder aan over kunnen houden. Of een gebroken sleutelbeen, zoals bijna alle wielrenners. Of pech dat ik niet gewoon met mijn billen door de voorruit gen gegaan. Die konden wel wat hebben. Of pech dat ik niet helemaal over de voorruit ben gevlogen met een zachte landing in het gras.

Hoe het ook zij. Op de een of andere manier kleeft er aan mij dat ik 'altijd geluk heb' (ik ben nog niemand tegen gekomen die zegt; "het verbaast me niets dat jou dat is overkomen"). Nu ook weer, tijdens het revalideren. Misschien is het grootste geluk voor mij wel, dat ik daar ook in ben gaan geloven. Niets zo fijn, als zeker te weten dat je vaak geluk hebt. Of het zo is doet er niet toe. Het vertrouwen hebben in je eigen geluk (wat toch net weer iets anders is dan mazzel) maakt het leven een stuk aangenamer en fijner. Misschien is dat weer naief, maar gelukkig heb ik dat zelf niet door.

Groet, Reinout

PS Deze week bij de tandarts geweest, athans bij het ACTA. Een gebouw zo groot als de Arena vol met tandartsen. Wat heb ik toch weer een geluk, dat dat bestaat.

Tijdelijk arbeidsongeschikt

Lieve lezers,

Deze week viel de lang verwachte brief in de bus. " ....dat u voorlopig volledig arbeidsongeschikt moet worden verklaart....." De Generali. Prachtige naam voor een verzekeringsmaatschappij, "De Generali". Klinkt bijna als "De Finale" en past wat mij betreft ook in het rijtje van verzekeringsmaatschappij "Terminus". (Terminus heeft mij trouwens 15 jaar geleden verzekerd als motorrijder. Ik had geen motorrijbewijs en reed op een Indiase motor met kentekenplaten uit New Delhi. Zaten ze niet zo mee, daar bij Terminus. Ik was in ieder geval wel verzekeringsgschikt. "Geldig in geheel Europa". De premie was wel aan de hoge kant, bleek later).

Nou goed, gelukkig stond het woordje "tijdelijk" er nog voor. Maar officieel arbeidsongeschikt ben ik dus wel. Raar omdat zo te lezen. Arbeidsongeschikt. Dat ik het zelf zo ervaar, en actief revalideer, zonder werkbeslommeringen wil nog niet zeggen dat het prettig is om te lezen. Ga ik me voorstellen hoe "De Genarali" belt met een vijftal specialisten van het AMC, met de vraag of het mogelijk is dat de heer van Asbeck nog kan werken.
- "Nee, zeker niet".
- "Ook niet een beetje" (je hoort ze denken die knijters).
- "Nee, niets kan hij meer"
- "Dat wordt dus 100%? (zuur kuchje)
- "Voorlopig zeker"
- "Voorlopig, zei u voorlopig?" (opgelucht)
- "Nou, het kan wel anderhalfjaar duren"
- "Das mooi, dan bel ik u over drie maanden weer, wie weet.."
Zelf wordt ik hier dus niet echt vrolijk van. Maar ja, wat wil je als je de tijd hebt om over dingen te gaan nadenken....

Dan de arbeisongeschiktheids uitkering. Die is altijd bruikbaar (Al is het maar omdat ik daar de afgelopen 7 jaar maandelijks voor betaald heb) Eerst nog wat voorheffing aan belasting en premies eraf. Blijft er nog een klein bedrag over dat ik gedeeltelijk kan gebruiken om mijn huidige premie door te blijven betalen. Een soort sociale perpetuum mobile, alleen dan met energielek naar minister Bos en De Generali (klinkt al lekker arbeidsongeschikt he)

Gisteren te vroeg voor de kaakfysio. Dus even om 09.30 uur zwarte koffie met tompoes bij de Hema. Mijn oude werkgever. Stampvol en ijzig stil! Het middelste deel van de tompoes lepelt lekker weg. Het glazuur kan nog in kleine stukjes. De bodem kan mijn overgebleven gebit niet meer aan. Dan maar nog een. Is blijkbaar not done. Tweemaal bestellen. Iedereen kijkt mee.

Even verderop, op weg naar de fysio, loop ik langs V&D, La Place. Wat een verschil. Enkele tafels met laptops, dampende macchiattos en warme broden uit de overn. Keurige pakken.

Bij de fysio mijn kaken laten oprekken. Eerste keer dat Anna niet mee was. Is toch anders. Normaal zit ik daar zo'n drie kwartier. Beetje kletsen, behandelen, bijpraten en zelfhulpfysio toepassen. Nu sta ik binnen 20 minuten weer op straat. Realiseer me nu pas echt de invloed van Anna aan mijn zijde. Mijn kaakgewricht wordt al weer aardig soepel. Volgende keer ook de bodem van de tompoes opeten.

Komende week ga ik naar een nieuwe specialist, de tandarts. Ben benieuwd wat hij er van vindt. Daarna gaat de tandarts in samenwerking met de kaachirug een behandelplan maken. Alleen het feit dat het maken van een behandelplan al enkele maanden duurt, is een teken dat het woord "tijdelijk" arbeidsongeschikt wel vervangen kan worden door "voorlopig" arbeidsongeschikt. Klopt, het zijn nuances.

Deze week ook nog gebeld me een tweetal oogspecialisten. Ze zitten op dezelfde lijn als het AMC. Dat geeft zekerheid. Dat wil zeggen, dat geeft dezelfde onzekerheid. De zenuwen die mijn linker oogleden weer moeten gaan aansturen kunnen in zes maanden aangroeien. Het kan ook eerder, maar ook later, of nooit meer. Dus nog vier maanden geen ingrepen en hopen dat mijn linker oog zich in de komende vier maanden vanzelf weer gaat sluiten.

Groet, Reinout

PS, Ruud Lubbers zei het vroeger al: Nederland is ziek. Nou loop ik al een tijdje rond temidden van ziek Nederland en een ding valt me wel op; een deel van ziek Nederland vermaakt zich beter dan niet ziek Nederland.

Weblog en schaamte

Lieve lezers en medelevers,

Enkele jaren geleden waren Anna en ik op een avond waar de bekendste schaamte expert en psychoanalystius Louis Tas een lezing gaf over "dagboek en schaamte". Al zijn clienten waren aanwezig, of anders gezegd iedereen die er toe doet in Amsterdam Zuid en zich enkele jaren analyse kon veroorloven. En iedereen die daar zonder schaamte voor uit komt. En Anna en ik dus.

Waarom een dagboek uitgeven, waarin je dingen hebt geschreven die alleen jou aangaan? Leek mij ook niet logisch. Je schrijft tenslotte een dagboek waarin je ook schaamtevolle en persoonlijke zaken vastlegt. Dat publiceer je dan ook niet. Dat is ook de reden waarom mannen over het algemeen geen dagboek hebben. Ze maken niet alles persoonlijk, laat staan dat ze zich snel ergens voor schamen. (je kan zelf invullen waarom vrouwen dus over het algemeen wel een dagboek hebben, maar als je dat opschrijft klinkt dat weer zo mannelijk)

Totdat aan het einde van de avond Hans van Mierlo zich begon te roeren. Hij kon zich oprecht niet kon voorstellen dat je iets opschrijft en daar anderen niet in laat delen. Ach ja, van hem begrijpen we dat wel. Een politicus wil gehoord worden. Hoe dan ook. Vandaag op Prinsjesdag helemaal. En schrijf je dan anders, als je weet dat het gepubliceerd wordt?

Sinds dit weblog houdt dat mij (en enkele van jullie die mij dat in vertrouwen hebben verteld) ook bezig. Maar wees gerust, en lees zolang je er plezier aan beleefd, want ik ben er uit: Er zijn drie redenene waarom ik wil dat dit (ik?)gelezen wordt:
- Ben tenslotte de jongste, die kost wat kost alle "gemiste" aandacht op de een of andere wijze wil compenseren.
- Dat deze schrijfsels en te weten dat de hele wereld het mee kan lezen misschien wel een vorm van verwerken zijn?
- En op deze wijze bewaar ik ook wat herinneringen aan deze periode.

Niet alles schrijf ik op (zo ben ik bijvoorbeeld onlangs weer gaan zwemmen met Maarten H. .....). Dus jullie kunnen mij nog gewoon mailen, bellen, langskomen, enz. zonder angst dat je hier terugleest wat wel belangrijk was.

Ja, en wat is dan belangrijk? Komende vrijdag weer naar het AMC. Kaakchirug, mondhygieniste, oogpoli. en kaakfysio. Het wordt routine. Net zoals ik dagelijks houten ijsstokjes tussen mijn kaken duw om deze op te rekken, de hometrainer op stoom breng, mijn linker oog zelf bezalf en afplak, mijn littekens insmeer, mijn pillen slik, rondjes loop, af en toe plat op bed lig, de krant lees. Kortom revalideren is hard werken. Dat durf ik nu zonder schaamte op te schrijven.

Groet, Reinout

PS, Anna heeft mij een nieuw woord geleerd. "Ziektewinst". Om eerlijk te zijn maak ik daar inmiddels gebruik van bij poepluiers, schreeuwende kinderen, de afwas e.d. Eigenlijk is ziektewinst een heel gezond teken. Ik zou het vaker moeten doen.

Politie aan huis

Lieve lezers,

Hoe heette dat ook al weer? Goed dat er politie is. De politie is je beste vriend. Hoe dan ook, afgelopen zondag avond is voor mij duidelijk geworden, dat elke leus klopt. De politieman die als eerste bij mijn ongeluk aanwezig was, kwam op bezoek. Spanning op de boerderij. Je hebt altijd wel iets te verbergen....(oude boetes, APK keuringen, onverzekerde oldtimers enz. enz.). En toch ging het anderhalf uur lang over mijn ongeluk. Gelukkig maar. Anna ronde het gesprek goed af door expliciet te vragen of dit tevens het laatste bezoek was. Rust weer terug op de boerderij, behalve bij Teun. Ondragelijk dat wij vergeten waren te vertellen aan de politie dat hij ook een politiepak had.

Stoere politie op een motor. In leer, met alles wat nodig is om te overleven in Amsterdam om zijn middel. Slechts een kop thee ("anders moet alles weer uit") en een half koekje. Beetje stug. Hoewel het zijn werk is, gebeurt het niet dagelijks dat "je bij een slachtoffer bij zijn aangezicht naar binnen kan kijken". Ik heb nog wel mijn naam gezegd (Asbak, ha ha), maar was al snel buiten westen. "En als jij dan op de grond ligt, half tegen de auto, roggelend, vrijbaan voor het bloed, en zonder reactie dan bid je dat de ambulance snel komt". De ambulance kwam gelukkig net op tijd. Hij overhandigde aan het ambulance personeel even later wat bij elkaar geraapte tanden en kiezen . "Bleek dat de kaak er nog aanzat, ja ook dat heb ik niet dagelijks in mijn handen".

Hij vertelt alles vrij nuchter; "Je moet toch afstand houden, anders komt er teveel binnen", maar is blij mij in de huidige conditie te zien. Het is een raar gesprek. Op alle vragen geeft hij antwoord, maar uit zichzelf praat hij niet. Weer wordt me duidelijk dat het ook anders had kunnen aflopen. Ik weet dat het over mij gaat, en toch voelt dat niet zo. Er komen ook geen herinneringen terug. Misschien wel beter ook. Ik vind het eerder spannend om te horen hoe alles gegaan is. Alsof je in de kijkersfile staat en bijgepraat wordt via de radio.

Tot slot teken ik een getuige verklaring. Er is ruimte voor hele verhalen. Maar ik heb niets te vertellen. Ik weet nog dat ik mijn helm opdeed toen ik wegreed, en vanaf dat moment is het een groot zwart gat. Er is een week zoek. Ik zal er over 40 jaar aan het eind van mijn leven op staan, dat ik nog recht heb op mistens 7 dagen extra.

Verder: afgelopen week een aantal controles gehad in het ziekenhuis. Alles loopt volgens plan. De schroeven zitten goed in mijn rug, mijn linker oog is nog afgeplakt en mijn kaken kunnen iets verder van elkaar dankzij de kaakfysio. Ook deze week was ik weer onder de indruk van de betrokkenheid, aandacht en zorg van alle medisch specialisten van het AMC. Ook afscheid genomen van de neurochirurg. Hij bracht mij op vrijdag 13 (!) juli het goede nieuws dat ik geen dwarslaesi kon krijgen en gisteren het goede nieuws dat ik voor mijn nek niet meer op controle hoef.

Groet, Reinout

PS Heb de agent gevraagd of het mogelijk was om, voordat je de blaastest doet, een fles jenever leeg te drinken (waar hij bij zou zijn) opdat het bewijs dat je daarvoor al dronken was niet geleverd zou kunnen worden, realistisch was. Had hij nog niet meegemaakt. Maar hij gaf me weinig kans....

Help! ik weeg te weinig

lieve lezers,

Schrijf dit blog nu met naast mij een paar stukken gele cake en een lekkere plak chocola. Goeie combinatie trouwens als je door wilt eten. Nooit gedacht dat ik dit nog eens zou doen omdat notabene Anna zich zorgen begint te maken over mijn onder (!!) gewicht. Zij moet het het komende jaar toch al meer van mijn lichaam hebben dan van mijn kop zelf. (Ja, zonde, als er dan elke week een kilo zoek is). Kan je nagaan als mijn hoofd over anderhalf jaar weer de oude is. Wat een extra rijkdom dat lichaam dan eigenlijk is.

Precies twee maanden na het ongeluk weeg ik minder dan 85 kilo. Een gewicht dat ik zelfs op mijn wereldreis niet gehaald heb. Nooit meer naar India om af te vallen. Gewoon naar de IC van het AMC, 3 weken sondevoeding, 7 weken kaken op elkaar binden met ijzerdraad en...... 15 jaloers makende kilos in twee maanden! (dit is inclusief het toegevoegde metaal in mijn lichaam, voor de preciezen onder ons)

Gisteren met Roderik Bender gezwommen in Volendam. Mijn littekens maakte geen indruk. Ze zijn daar wel wat gewend. Ook hier weer een aantal baantjes getrokken, op sta hoogte, dat wel. Echt zwemmen is er nog niet bij. Bang dat ik door de beweging van mijn verkleinde borstkas de schroeven uit mijn rug draai. Daarna heerlijk broodje Hollandse garnalen (van de Scandinavische visafslag) op de dijk van Volendam gegeten. Wat een drukte op maandag ochtend. Inderaad, in het Duits bestellen en met dollars afrekenen.

Wel indruk gemaakt op Roderik. Hij weegt meer dan ik!! Deze mijlpaal is uniek. Sinds onze vriendschap 20 jaar geleden begon heeft hij de aanval gekozen om juist mij af en toe dikke B te noemen terwijl hij zelf ook niet tot de Job van Boxtels staken behoort. Job heeft trouwens de plastische bijnaam "vleeshaak" geintroduceerd. Waarschijnlijk ontstaan in een vlaag van jaloezie. Daarbij vergeleken is Jerommeke (mijn familie) nog een lief koosnaampje. Zo kunnen we nog wel een tijdje doorgaan (John Belushi van de Blues Brothers, met dank aan Jaap Swieringa, overigens ook geen slechte stand in).

Morgen bij de afdeling Traumatologie van het AMC maar eens informeren of dit nou echt de grootste problemen zijn die ik op dit moment heb. Ik hoop het wel. Ze gaan mijn rug bekijken. Heb in de aanloop hier naartoe in de afgelopen weken een flink aantal pijnstillers geminderd. Ook hiermee wil ik graag laten zien dat het goed me me gaat. Niets leukers dan specialisten te verbazen. Zij overladen mij dan weer met complimenten, en zo houden we elkaar in een positieve greep. (Geleerd toen ik nog in loondienst was bij AKZO).

Ben wel op zoek naar wat nieuwe bijnamen die passen bij mijn nieuwe postuur. De winnaar wordt getrakteerd op een eten in onze eigen Broeker steakhouse "de drie noten" of een zeven gangen diner bij onze enige echte Mario in Neck. Afhankelijk van de bijnaam.

Dikke kus, Reinout

PS Flores van Emmerik is wat mij betreft trouwens winnaar geworden van de rouwcurve prijsvraag. "Het is wetenschappelijk bewezen dat de rouwcurve niet bestaat, maar hij kan zeer wel behulpzaam zijn in het verwerkingsproces". Logischer kan niet. (Flores, de restjes zijn onderweg)

Mantelzorg met Maarten H.

Lieve lezers,

De afgelopen week geen ziekenhuisbezoek. Ook wel eens rustig. Ook voor hen.

Heb wel de nodige zorg gekregen van mijn omgeving. Natuurlijk Anna, de kids (ja, ook zij geven af en toe zorg). En tot slot ook nog mijn ouders (in de praktijk mijn moeder dus) van in de 80 die dit weekend op Teun en Lot hebben gepast.

Maar de mantelzorg gaat verder. De brieven, kaarten en emails die ik binnen krijg, maken langzaam plaats voor fysieke ondersteuning tijdens de revalidatie. Donderdag kwam Maarten Hesselt bijvoorbeeld om mij mee te nemen naar het zwembad. Spannende en levendige ervaring. Allereerst in de auto naar het Marnixbad. Invoegen met een versleten koppeling. Kan mijn lichaam nog steeds niet in een torsie krijgen, dus kijk ik maar vol vertrouwen recht vooruit. Langzaam, maar met veel lawaai, zoals wel vaker bij Maarten, komen we in beweging. Gelukkig staat het eerstvolgende stoplicht op groen.

Het Marnixbad zelf is opgesplitst in twee baden. Een van 30 graden voor de bejaarden, het andere veel kouder, voor de snelle baantjes trekkers. Via het trapje laat ik mij langzaam in het bejaardenbad glijden en tot mijn verbazing blijft Maarten op reddingsafstand om mij heen zwemmen. Dat is nog eens mantelzorg! Tot duidelijk wordt dat er ook jonge moeders in dit bad rondzwemmen. De reddingsafstand wordt wat opgerekt. Gelukkig is Maarten niets veranderd als hij mij aanspoort om ook het koude baantjes bad te proberen. Geen medelijden dus. Ook ik ben niets veranderd, en laat me raken in mijn zucht naar competitie. Ik gun hem wel de snelheid...

Deze week ook opgehaald door Rien en Ruud van Hunter Douglas, voor een lunch. Fijn om te ervaren dat ook klanten aan mantelzorg doen en zelfs, uit Rotterdam, de moeite nemen om hier, in Durgerdam, uit de kijken over het water naar de randen van 020. Bij het uitparkeren stond ik op de weg. Hoorde achter mij een luid geraas van een asobak, die met zijn gaspedaal duidelijk maakt dat ik echt even opzij moet. Langzaam draai ik mij om, hij kijkt mij recht in mijn gehavende gezicht met oogklep. Twijfel in zijn ogen. Onzeker wat te doen. Ik zie zijn hersens kraken: "dit kan ik eigenlijk niet meer maken." Hij schakelt wat nerveus van 2 naar 3 en terug. Langzaam passeert hij via het gras. Zodra hij voorbij is geeft hij volgas, weer stoer en vastberaden.

Ook mantelzorg van collega vrienden. Chris van Wijk kwam langs. Onder het mom van wat werk dat ze overneemt, veel bijgepraat over haar vakantie. Ook Dion Zoontjes op ons terras in de zon gesproken. Natuurlijk onder het mom dat de kinderen het leuk met elkaar zouden hebben, konden wij bijpraten. Het samenzijn met collega's roept bij mij op om over het werk te praten en denken. Terwijl ik juist ook geniet van het feit dat ik niets hoef te doen. Stof tot nadenken, met dank aan Chris en Dion.

Deze week verder nog bezoek van Sander en Eloise. Twee vrienden bij wie we twee weken voor mijn ongeluk nog gelogeerd hebben en waar de kids het woord "keten" hebben geleerd (en in de praktijk hebben gebracht). Deze avond echter zonder kinderen, veel gesproken over mijn ongeluk. Blijft opvallend hoe vaak ik het kan vertellen. Luisteren is ook een vorm van mantelzorg, lijkt me.

In de laatste week van het ziekenhuis heb ik gesproken met artsen over mijn revalidatie. Toen zag ik nog heerlijke kuuroorden voor me in tropische gebieden met veel zon en zee. Na deze week weet ik beter. Niets geneest zo goed als de zorg van familie, vrienden, collega's en klanten. Die zon en zee komen nog wel.

Groet, Reinout

PS Voor de lezers die denken dat alles weer koek en ei is, en zich afvragen waarom lees ik dit eigenlijk. Komende week twee bezoeken aan het ziekenhuis (rug en kaak) en een bezoek aan de fysio. Vooral de rug wordt belangrijk. Wat mij betreft gaan de foto's duidelijk maken dat de schroeven en metalen pinnen nog op hun plaats zitten.

Heerlijke pasta met zelfgemaakte loempia in zoet-zure saus.

Lieve lezers,

Zit nu, vrijdag avond, heerlijk buiten te genieten van de mooie avond. Rechts wat koeien die lopen te grazen, recht vooruit wat paarden en links onze eigen schapen. Ziet er vredig uit allemaal. Anna met vriendinnen naar de stad. Mooi moment om weer eens wat te schrijven.

Deze avond kon al niet meer stuk.Voor het eerst sinds 7 weken weer echte pasta gegeten met een handgemaakte loempia. Heerlijk. De kaken gaan nog wat onwennig op en neer, maar ze doen het weer. Langzaam vermalen ze de loempia met zoet-zure saus. Nu nog even nagenieten en hopen dat mijn maag vannacht niet gaat protesteren.

Mijn maag zal er toch aan moeten wennen. Geen deeltijdwerk meer voor hem. Nooit meer hagelsag uit een rietje, plakken chocola met de hand geraspt, nutridrankjes, appelsap en verdunde kwark door een buisje. Nee echt voedsel. Vanaf nu echte pasta, dan gebakken aardappelen, vervolgens over een paar dagen flink doorgebakken biefstuk. En allemaal dik gekruid natuurlijk. Dus vanaf nu moeten de darmen weer fulltime aan de slag! Toch wordt hij nog ontzien, want alcohol zit er nog niet in voorlopig.

Vanmiddag zijn namelijk in het AMC bij de kaakchirurg de elastieken en de spalken verwijderd. De spalken (soort ijzerdraad) zaten rondom elke kies behoorlijk vast gevlochten, maar met wat rukken en trekken ging het vrij snel. Terwijl ik gespannen in de stoel zat, verbaasde de mondhygieniste zich over het feit dat deze kaakchirurg de spalken zomaar doormidden knipte en los trok. De nette variant is dat het gevlochte ijzerdraad keurig uit elkaar gedraaid, wordt met hier en daar een verdoving. Blijkbaar nu niet nodig.

Eerde deze week waren we samen op bezoek bij de plastiche chirug. Wel voor mij natuurlijk. En ook in het AMC zodat elke verbouwing echt op medische gronden gebeurt. Hoewel na een uurtje de verleiding om het begrip "medische gronden" wat op te rekken wel groot werd. Zelfs Anna kreeg de smaak te pakken en ja denk ik nu, we hebben ten slotte een happy family verzekering.

Oog
Aan mijn linker oog kan gesleuteld worden, zodat hij wat beter gaat sluiten.

Onderlip
Mijn linker onderlip zit geen spierbeweging in, zodat er een scheve mond ontstaat zodra die open gaat. Een mogelijke oplossing van de plastische chirurg is om met Botox (jawel, ik hoor er bij) de zenuwen van mijn rechter onderlip te "verlammen" zodat de rechter spierbeweging ook niet meer werkt. Is het in ieder geval in evenwicht. En de glimlach is omhoog, aangezien die spieren nog wel werken. Nooit meer chagerijnig! Geniale oplossing volgens mij. De achterliggende gedachte vind ik nog wel wat dubieus. Nooit meer iets repareren, gewoon de rest ook molesteren.

Neus
Mijn neus is op een aantal plekken gebroken en is tijdens een van de operaties na het ongeluk opniew in elkaar gezet. Hierbij is het linker neusgat fors verkleind (voor de mensen die mij niet goed kennen, daar was ruimte zat voor, zal ik maar zeggen). Gevolg is dat mijn neus scheef de andere kant op staat. Dit kan op twee manieren verholpen worden. Je voelt hem al aankomen. Maar welke oplossing is nu op medische gronden?

Na het twee jaren plan.
Afijn, we kunnen zo nog wel een tijdje doorgaan en het hele lichaam onder handen nemen. Doen we maar niet. Als jer er eenmaal aan begint komt er geen einde aan. Na een uur worden we gered uit onze dilemmas. De docters komen pas in actie als alle zwellingen opgelost zijn, als alle toekomstige noodzakelijke operaties uitgevoerd zijn, en als alle litekens weer zacht aanvoelen. Afijn, pas aan het eind van het 2 jarenplan gaan we ons hier druk om maken.

Voorlopig leef ik dus bij de dag. Straks nog een heerlijk stukje loempia met zoet-zure saus en de dagelijkse wandeling naar de brievenbus voor het NRC. Even lezen wat er buiten mijn wereld nog gebeurt...

Groet, Reinout

PS Kom er achter dat ik aardige trekken vertoon van een "hulpverleningsverslaafde". De specialisten van het AMC zijn niet alleen erg goed, maar ook echt gezellig en ik verheug me al op de volgende afspraak. Is er iemand die me daar vanaf kan helpen?

Blik op de oogpoli

Lieve lezers,

Anna zit naast me, zoals altijd in het AMC. Dat is fijn, voelt als een uitje. Samen zonder kids. We zijn op de oogpoli, tot de tanden (geintje) bewapend met leesvoer. We kennen de logistiek daar inmiddels. Gelukkig zegt dat niets over hun vak, hoewel bij elk uur wachten de twijfel daaraan toeneemt. Gelukkig zijn er andere mensen die ongeduldig, nee dat is niet het juiste woord, eerder wanhopig scheldend over de gang lopen. Dat lucht op. Ook voor mij.

Er loopt een man voorbij, in gedachte verzonken. Hij wordt achtervolgd door een roepende co-assistent; "professor, professor.....". Anna en ik kijken elkaar aan, en moeten omzichtig lachen. Wat een andere wereld. Wel fijn om te weten dat er in ieder geval wel een professor aanwezig is.

Zelf blader ik met een oog door de Hide&Chic, een tijdschrift voor "de kunst van het genieten". Het staat er echt. Mooie Oosterse plaatjes, met Westerse luxe. Ja, geen kunst, zo te genieten. Anna leest Nicci French. Vraag me af of zij geniet. Het eerste hoofdstuk gaat over een fiets ongeluk. Kan er blijkbaar geen genoeg van krijgen. Langzaam afkicken, geen cold turkey. De titel luidt "tot het voorbij is". Ik heb het boek met liefde gekregen van een vriendin. Ik ben sinds mijn ongeluk een stuk minder cynisch, dus ga ik er vanuit dat ze het zelf niet gelezen heeft. Of ze moet een speciale vorm van humor hebben. Nee, ik zeg niet wie ze is.

Drie uur later lopen we weer richting auto. We hebben in totaal 20 minuten gesproken met twee verschillende assistentes. Met goed en minder goed nieuws. Het minder goede nieuws is dat mijn linker ooglid nog niet goed sluit. Het goede nieuws is dat ik wel meer kan zien dan twee weken geleden. Ander goed nieuws is dat we met wat bluf ("ja echt waar mevrouw, de co-assistent zei dat we een afspraak met de professor zelf moesten maken") over enkele weken de professor zelf kunnen spreken. Zelf sta ik vaak ambivalent t.o.v. hierarchie en authoriteit. Maar ja, als zij zelf een pyramide bouwen, nodigt dat natuurlijk uit om hoog in te steken.

Ook goed nieuws is dat we dinsdag a.s. weer bij het AMC terecht kunnen. Ditmaal bij de plastische chirurg. Niet zozeer om mij om te toveren tot de nieuwe George Clooney, maar om te onderzoeken in welke mate de zenuwen rondom mijn oog een rol spelen bij het niet sluiten. Best wel spannend, aangezien op dit moment wat mij betreft het oog de meest onzekere factor is. Voor zowel mijn rug, nek een kaak ligt een lange termijn plan klaar, dat is een kwestie van volhouden; rug recht, borst vooruit, kaken op elkaar. Maar voor wat betreft mijn oog heb ik daar nog geen zicht op (ook subtiel he?). Dus over een paar dagen meer nieuws.

Liefs, Reinout

PS Vandaag voor het eerst met Luuc en Joost even naar de locale kroeg geweest in Uitdam voor appelsap met een rietje. Zat een vrouwelijke collega van de Baak met een knappe man. Romantiek in de lucht? Nee geen namen. Alweer niet, of nog niet...

Einde van de rouwcurve....

Lieve allemaal,

Eindelijk een aanleiding om naar een psycholoog te gaan. Gisteren bij een gespecialiseerde traumapsycholoog toch een illusie armer. Zo ongeveer halverwege het gesprek zei ze doodleuk: "...onderzoek heeft uitgewezen dat de rouwcurve niet bestaat". Ik schrok op uit mijn gepruttel, gesteggel en gemurmel over hoe het toch komt dat ik niet boos ben (geweest) en alles best rustig aanvaard. Ben er meteen weer helemaal bij. Alert en wakker.

De rouwcurve (ofwel de verschillende fases bij tegenslagen zoals "ontdekking","boosheid", "woede", "apathie" en uiteindelijk "toekomst perspectief" voor de nieuwe situatie), daar heb ik de afgelopen 10 jaar wel even een deel van mijn geld mee verdiend. Bestaat dus niet. Weg broodwinning....

Ondanks deze tegenvaller, toch een goed gevoel aan het gesprek over gehouden. We komen er samen uit dat ik nog onvoldoende aanleiding/klachten/leed heb om echt in behandeling te gaan. Opgewekt (?) zegt ze dat dat nog kan komen als ik minder pijnstillers krijg, en dan als het ware uit mijn verdoving tevoorschijn zou kunnen komen...

Vorige week nog kleine frustraties dat ik niets kon doen toen Lotte en even later Isaac midden in de nacht de boel op stelten zetten. Lig ik maar in mijn bed, wakker, oren gespitst, hulpeloos, Anna eruit, na een uur is het weer stil. De volgende morgen stelt Anna me gerust dat ik me geen zorgen hoef te maken; "zodra je beter bent, haal je alles gewoon weer in. Heb je nog tijd genoeg voor." Dat is waar, ze zijn nog jong en ik heb nog een jaar of vijftien voordat iedereen de deur uit is...."

Deze week geen frustraties. Vannacht ging Lotte weer los. Ik uit bed en Lotte zelf haar speen laten zoeken. Werd eerst wat lastig in het donker, maar dankzij mijn bijdrage om het licht aan te doen, was het snel verholpen. Volledig voldaan stapte ik weer mijn bed in; mijn eerste bijdrage in de nacht, snel, succesvol en eigenlijk heel simpel. Gewoon even het licht aan doen.

Kon zelf niet meer slapen. Wel gelukkig, zelf overtuigd, en weer wat eigenwijzer. Liet mijn gedachten de vrije loop. Dacht terug aan de psycholoog, zij kon gewoon niet gelijk hebben. De eerste mogelijkheid is dat het onderzoek niet deugt en de rouwcurve wel bestaat. De tweede mogelijkheid is dat het onderzoek wel deugt, alleen dat ik nog in de "ontkenningsfase" zit, waaruit impliciet blijkt dat de rouwcurve wel bestaat.

Ha gelukkig, ik heb het nog, vertrouwen in mijn eigen redeneringen en ik weet inmiddels ook dat ze voor anderen niet altijd dezelfde logica uitstralen. De rest van de nacht weer geslapen als vanouds.

Liefs Reinout

PS. onder de winnende inzendingen over het bestaan van de rouwcurve worden de ingevroren restjes van de afgelopen weken verloot. Geen correspondentie over diegene die zijn eigen restje terug wint.

Minder elastiek (meer beweging?)

Lieve allemaal,

Gisteren bij de kaakchirug geweest in het AMC. Ziet er allemaal goed uit. Dat wil zeggen, het meerjarenplan hoeft niet te worden aangepast en ik loop nog "op schema".

De mondhygieniste heeft met behulp van 2 assistenten en een goed oplettende Anna de elastieken die mijn kaken op elkaar houden vervangen. Dit verliep prima, zonder pijn en in een snel tempo. De hoeveelheid elastiek is verminderd, waardoor ik mijn kaken enkele milimeters over elkaar kan veschuiven. Best raar om weer beweging in je kaak te voelen. Van de eerste kruimeltjes cake dopend in de thee heb ik genoten!

Deze situatie blijft nog twee weken, en dan kunnen alle elastieken (als alles goed gaat) eruit, inclusief alle spalken die om de kiezen gevlochten zitten. De timing kon beter; tegen die tijd is het fantastische kookschema van alle vrienden op zijn einde. Weken lang heb ik hier de lekkerste gerechten voorbij zien komen met de kaken op elkaar met tussen mijn lippen de rietjes van de Nutridrink. Wordt het vanaf eind augustus toch weer die 'kant en klaarmaaltijden....' maar wat zal ik ook daar van genieten!

Anna slaapt tegenwoordig met de elastieken uit het ziekenhuis naast haar bed. Zodra er een elastiek in mijn mond breekt, zal ze in actie moeten komen. Wat de drie specialisten samen in het ziekenhuis in een half uurtje voor elkaar hebben gekregen met specialistische tangetjes en van die kleine ronde spiegeltjes, zal zij als oplettende "thuis-doe-het-zelver" toch ook moeten kunnen.. denken ze in het ziekenhuis. Maar dan alleen met een wandspiegel en een waterpomptang. Toch wel grappig. Misschien dat ik in de komende twee weken mijn kaken eens extra langs elkaar zal laten schuren.....(mooie cliffhanger, toch?)

Liefs Reinout

PS. Met dank aan de oplettende lezers van de vorige blog, en excuus voor het hopeloze zoeken. Het is niet docter schumacher, maar dokter schoemacher. Succes met googlen.

Zelf aan de knoppen (en niet naar de knoppen)

Lieve Anna, familie en vrienden,

Vanavond precies vijf weken geleden, stapte ik op mijn racefiets om te genieten van de mooie natuur en mijn overgewicht wat in de hand te houden. Het weer was vergelijkbaar met nu; een rustig zonnetje, een beetje wind tegen en een enkele wolk.

Inmiddels geniet ik elke dag van de natuur. Nog veel meer dan ik toen deed. En inmiddels drink ik dagelijks 7 pakjes nutridrink om te zorgen dat ik niet teveel gewicht verlies. De enige constante lijkt het weer te zijn.

Het allerbelangrijkste verschil is echter dat ik 5 weken geleden echt niet had durven geloven dat ik zoveel steun, warmte, liefde en betrokkenheid van jullie zou krijgen. Ongelooflijk! (de eerste week was ik daar zo van ondersteboven dat het zeven dagen duurde voordat ik deze nieuwe realiteit onder ogen durfde te zien)

Afgelopen november ben ik 40 geworden en heb dat met 40 vrienden gevierd. Ik dacht toen dat deze formule nu nog kon omdat ik op mijn 50ste nooit meer zoveel mensen bij elkaar zou kunnen scharrelen. Na al jullie berichten op internet, mail en vooral via de post, weet ik beter; ik wordt de oudste mens op aarde.

De komende periode zal ik proberen jullie op de hoogte te houden van mijn vorderingen. Het voelt wel raar om over mezelf te schrijven (ben ik zo belangrijk dan?). Tegelijkertijd hoop ik op deze wijze ook contact met jullie te onderhouden. Vooralsnog is een bezoek per dag nog best vermoeiend.

Veel, heel veel dank voor alle brieven, kaarten, reacties, eten, rietjes, boeken en tijdschriften die elke dag nog steeds binnen komen. Ik leef daarop, ik zie daar naar uit in mijn wandeling naar de brievenbus en jullie geven me daarmee veel steun. Steun die ik nog nodig zal hebben in de komende periode, want het komt nu aan op rust en geduld. En hoewel ik volgens sommigen ogenschijnlijk een rustige uitstraling heb, ben ik ook iemand waar altijd iets moet gebeuren.

Vrijdag a.s. ga ik weer naar de kaakchirurg in het AMC. Komend weekend dus meer berichten over het twee jarenplan van onze docter Schumacher van het AMC.

Liefs Reinout

PS, voor ieder die eerdere blogs heeft gelezen; Michiel en Geert zijn broers van mij, Evert Jan is mijn schoonvader, jullie weten wel de vader van de liefste en mooiste vrouw op aarde!

't Gaat al wéér wat beter! Heel goed, Rein!

Het AMC. Vermoeiend voor Rein, omdat de zorg beter is dan de organisatie van de zorg, anders gezegd, van half 2 tot 5, voornamelijk wachten, op ongemakkelijke stoeltjes, niet erg therapeutisch voor de rug. Maar, niet gezeurd - dat is overal zo.

De kaakchirurg die Rein ook eerder heeft geopereerd, heeft foto's bekeken, mét Anna en Rein en laten zien waar precies kaakbeen ontbreekt. Midden onder en ook meer naar links, op de ergste beschadiging zo'n 25 mm, waar dan nog wel 15 mm over is. Naar buiten toe wordt het minder, bij de kiezen zit het goed. De elastieken werken goed, volgende week mogen ze een tandje losser en dan twee weken daar weer na waarschijnlijk: eruit! En omdat de kiezen naar alle waarschijnlijkheid zullen functioneren: de eerste kalfslapjes, spercieboontjes en pommes de frites!
Later volgen de opvullende operaties, dan wordt ook het tandvlees opgewekt tot groeien en ten slotte volgt het ivoor. Wanneer precies, moet worden afgewacht, maar, zo zei de superviserende prof.: over 1 1/2 jaar is alles weer o.k. Dus! (zou Lotje zeggen).

Ook de oogarts was tevreden. Kon Rein vorige keer überhaupt de kaart met letters op de muur niet ontwaren (dat dáár nou nog niet eens iets anders voor verzonnen is, die kaart, daar stonden we in 1948 in onze gebreide onderbroekjes bij de schoolarts ook al naar te turen), nu echter las hij vlot de bovenste 2 rijen cijfers/letters. Bravo! Van niets, naar al heel wat.
Ook hebben ze Rein met pupilvergrotendspul bewerkt, waardoor ze "door het raampje naar binnen konden gluren". Er zit een zich herstellend lidteken op het hoornvlies, maar dat gaat goed. Verder zijn er een aantal subzenuwtjes die beschadigd zijn en weer moeten aangroeien "om weer contact te krijgen" als het ware, met het hoofd-systeem. En dat zal nog wel even kunnen duren, maar dat wisten we al, 5 maanden of zo. Doorgaan met het vochtige lapje. En Rein was zeer bemoedigd door de gedachte dat Moshje Dajan destijds de 6-daagse oorlog ook wist te winnen met een lapje, dus er blijft hoe dan ook reden tot optimisme.

En....(zie vanochtend): Anna heeft zich vanavond tóch laten ompraten, om met de stadse vriendinnen te gaan eten. Heel goed, Rein!
Evert Jan

Familieopstelling

Dinsdag, woensdag en donderdag zijn voor Rein goed verlopen. Langzaam is een soort 'routine' ontstaan van rust- en "op"tijden, met korte wandelingetjes langs de weilanden en heen en weer schietende grashoppertjes en al of niet onder begeleiding van familie op 3-wielertjes of fietsjes.
En zelfs het 's avonds voorlezen aan de kindjes is al een kostbare verworvenheid op het ziekzijn geworden. Teun heeft het feest van vliegtuig en zwembad in Zuid Frankrijk, want mocht een week met vriendin Tessa mee! Hij kan al zonder bandjes watertrappen, blijkt uit de telefoonconversatie met Lot, 3xdaags. Dus dat zit wel goed.

Ook voor Anna is het even iets rustiger nu alle aandacht naar Lotte kan (Isaac heeft sowieso niet over tussentijdse knuffels te klagen). Het runnen van een ziekenzaaltje én een peuterspeelzaal is behoorlijk energy consuming. Rein maakt zich daar natuurlijk zorgen over. Hij probeert Anna tot enig relaxen te stimuleren "ga vanavond met je vriendinnen eten", "wil je er niet even een weekendje uit...", maar Anna laat zich niet van de wijs brengen. Jammergenoeg, maar nu nog wel begrijpelijk. Wel héérlijk dat je weet dat er een tijd zal komen (volgens de dokters) waarin dat allemaal weer wel kan, dat Rein weer wél voetbalt en dat ze samen een weekendje op stap kunnen. Maar nu nog even niet.

Opmerkelijk dat 4 1/2, eigenlijk nog niet aanspreekbaar is op "ssst...Pappie slaapt, láát Isaacje met rust...., doe die laarzen uit, nú...." tegen het (maar in feite "ons") decor van het Ziekenzaaltje. Waarschijnlijk is 5 en 6 en ook 7 dat óók nog niet, maar ga je als rationele grootouders uit van "begrijp dan toch, dat het nu wat onhandig uitkomt..." etc. etc., maar ja, het enig wat echt helpt is niet zeuren opa, ga nú naar Sprookjes Wonderland. Overigens een absolute aanrader (Enkhuizen).

Rein zoekt ondertussen voorzichtig zijn weg terug, naar de familieopstelling. Probleem is dat zijn conditie de "als je nu niet.... dán...." benadering nog niet toelaat. Hij moet het noodgedwongen bij een wijs woord laten, ook al omdat praten nog maar mondjesmaat lukt. Hij geniet van het kunnen voorlezen. Hij geniet ook van bezoek (inderdaad keurig nog steeds 1x per dag) en van z'n boerderij, de vergezichten, de hollandse luchten, de bloemen rond het huis - en iets minder de muggen.

Vanmiddag bezoek aan de Oogarts en de Kaakchirurg in het AMC, spannend wat hun observaties zullen zijn. Daarover straks meer.
Evert Jan.

Pappie leest voor!

Anna heeft een nieuw ochtend schema bedacht: eerst allemaal aankleden, dan ontbijt en dan met z'n allen naar buiten, wandelen, alles met Rein dus. En dan (rond 09 uur) Isaacje en Rein weer naar bed en douchen etc. Vandaag begonnen. Het gezelschap raakt wat verspreid door bloemetjes plukken, stokken sjouwen, koeien bekijken en de NW-ter kracht 6, die over het pad blaast. Maar wat een beeld! Weer als gezin - in weer en wind.
Juist dan komt de Thuiszorg aangetuft. Anna doet grimmig - en teleurgesteld vertrekken ze weer, zwakjes nagewuifd door de hele familie. Later bellen ze nog, of ze álsjeblieft nog een kans krijgen. Reinout stemt goedgunstig toe.
Wat Rein zegt dat nu veel beter gaat, is slapen, 's nachts en ook overdag. Waarschijnlijk door de beweging en de frisse lucht. Het gezonde leven - of in ieder geval een optimale afspiegeling daarvan.
Rein eet courgetsoep, van Annig en Ard, we eten trouwens allemaal van Annig en Ard en nu we het er toch over hebben: we worden al deze weken al verrast met de meest heerlijke dineetjes van alle lieve vriendinnen én vrienden, iedere middag weer een verrassing wat er binnen gedragen wordt! Liefdevol ingeroosterd door Nikki.

Maar hoogtepunt van deze dag is pappie Rein, met Lot en Teun op schoot in de grote stoel, voorlezend uit "Dribbel naar de Boerderij". Een beeld voor een Bergman film.
Evert Jan.

De eerste wandeling !

Het was een rustig weekend. Maar omdat er natuurlijk volgens Rein wel weer 'iets' moest gebeuren is er op zaterdag voor het eerst een wandeling gemaakt, onder deskundige begeleiding van kleine Isaac. Het pad af, de weg op tot het holletje bij de brug van Jac.P. Thijsse. Zitten op het bankje, vergezichten, wind, wolken en zon, Rein geniet met volle teugen. Wéér iets bereikt.

Op de terugweg zet Boer Melman z'n tractor er voor stil en komt met z'n vrouw een praatje maken. En 500m. verder komt Boer Spaans aangefietst met een bloemetje. Iedereen is waanzinnig blij en opgelucht dat Rein er weer bij is! Hartverwarmend om te zien.
We zijn 3/4 uur weggeweest en Rein is uiterst opgewekt en zeker niet vermoeid. Toch maar even naar bed, ter voorbereiding op het middagbezoek.

En dat zijn pap en mamma van Asbeck. Ze zien de enorme vooruitgang die Rein maakt, sinds hij thuis is. Ze zijn blij en ook vebaasd om te zien dat het alweer zóveel beter gaat met Rein. Al snel worden - weer als vanouds - de diverse levensfilosofiën bij de kop gepakt. Wat zijn ook zij manhaftig door deze zware periode heengegaan!

Ook de Thuiszorg vierde weekend. Zaterdagavond om 21.30 belde er nog iemand op "die de weg niet kon vinden" maar Rein wilde het maar zo laten. Zondag was er helemaal geen gehoor. Je zal toch maar ergens in je eentje liggen...

Zondag weer wandelen, nu zelfs twee keer, voor Rein een kampioensgevoel! 's Middags weer bezoek, Nikki en Paul, die van de week Teun een weekje meenemen, voor de nodige vitamientjes.
En het gekke is, als je Rein zo bezig ziet, in de conversatie, een beetje lachen, speciaal over rechts, je zou bijna denken dat er niets aan de hand is, zeker in het vroege avondlicht. 't Is moeilijk om je voor te stellen dat er nog een uiterst kwetsbare 4e/5e rugwervel aan het genezen is, plus een legpuzzel van kaakbotjes aan het uitharden, waar absoluut niets mee mis mag gaan.
Zoals Humpty Dumpty, het ei-mannetje, die aan het eind van het verhaal toch een Prinsje bleek te zijn! Door de kus van het Prinsesje......
Evert Jan.

De mond is even open geweest!

Om 13.45 terug in het AMC, voor een grote ingreep aan de kaken. Anderhalf uur en een pijnlijke affaire.
De ijzerdraden die via een soort tijdelijke nokken in de onder- en bovenkaak, de legpuzzel op z'n plaats moeten houden, werden vervangen door een een aantal strakke elastieken. Tegelijk worden ook de hechtingen in de mondholte doorgeknipt en uitgetrokken -pijnlijk, want niet verdoofd en al wel hier en daar ingegroeid. Rein zei "ging wel", maar Anna zei "het ging me door merg en been". Wel bleek dat Rein zijn kaken even kon bewegen, mond open mond dicht. Hij vond het een vreemde gewaarwording. Maar mooi dat het nog werkte!
Bij het aanbrengen van de elastieken moest Anna van de dokter vooral meekijken, zodat ze thuis, als er misschien iets los zou laten, zélf met de waterpomptang een reserve kon aanbrengen.
Het meeste pijn deed Rein nog al die tijd achterover met zijn rug in de harde tandartsstoel.

Resultaat ziet er goed uit. Doordat de hechtingen weg zijn kan Rein z'n mondhoeken wat meer bewegen, wat al weer een stapje vooruit is. Nieuwe oefeningen in het grimassen trekken.
Je merkt dat Rein in z'n situatie aan het groeien is, nu tenslotte toch wel vrede heeft (ja, echt!) met hoe het met hem gaat - en zich buitengewoon bewust is van iedere verbetering, hoe klein ook. En lééft bij de gedachte dat het zeker weer goed zal komen, dat het een eindige zaak is. En dat z'n klanten vast niet weg zullen lopen. Kortom, positivisme alom. De oude Rein! Gevoed door Anna's tomeloze inzet en de even tomeloze (maar iets anders gemanifesteerde) energie van de kiddies, Teun, Lotje en Isaac (met wéér 2 nieuw tanden, vader en zoon lopen gelijk op).

Het voedingspatroon mag uitgebreid worden met gepureerd van alles en nog wat. Volgende week vrijdag inspectie kaken én oog. En over twee weken de elastieken nog weer wat minder strak, weer twee weken. De mond kan dan pas weer echt open en het voedings-regime wordt dan geheel losgelaten. Dat wordt feest in de keuken! Dán nog weer drie maanden tot het geheel voldoende 'uitgehard' is om van uit het bekken met aanvullend botwerk gecompleteerd te gaan worden. En dán weer 6 maanden wachten voor er aan de implantaten begonnen gaat worden, maar dan zitten we inderdaad dik in het voorjaar. Misschien dat kleine Izaacje toch eerder klaar is. Maar voor tussentijdse noodvoorzieningen zal dan wel gezorgd worden.
En de Bombay tentoonstelling in het Tropenmuseum is echt een aanbeveler! Voor alle leeftijden.
Evert Jan.

"De hele dag de kindjes horen roepen!"

De eerste Werkdag! Rein heeft meer dan voortreffelijk geslapen. Hij blijft herhalen hoen fijn hij het vindt om weer thuis te zijn.
"Rein, wat is het verschil met het ziekenhuis?" "Nou, dat je de kindjes de hele dag hoort roepen, dat is juist het fijne!"
De Thuiszorg stond al om 09.00 uur op de stoep. Volgens Anna "mwaahh", de jonge dame vroeg meer dan dat ze deed, maar Rein was zeer tevreden. Douchen zonder stoel ging uitstekend. Vreemd genoeg vindt Rein dat hij aan het begin van de dag meer vermoeid is dan 's middags. Misschien de pijnstillers? De grote therapie is: slapen en slapen - en zeker nu, met alle vermoeienissen van het nieuwe thuiszijn, gaat dat prima.
TNT kwam een pallet Nutri-drinks afleveren, dus we kunnen vooruit. En ook de dorpsarts kwam langs, met goede adviezen voor de behandeling van het oog en de keelwond. Dat laatste is bij het totaalbeeld van 2 dagen terug nog even vergeten. Na de eerste paar dagen op de IC is de noodzakelijke beademing via de mond, overgezet op een tracheostoma, een buisje door een gaatje in de keel dus. Die wond zit er nog steeds en heelt maar langzaam. Gelukkig wel dicht, dus de valse trek is over, maar er zit nog een behoorlijke jaap. Maar Rein maak er zich geen zorgen over.
Voor de kindjes is de nieuwigheid er alweer af, al volgen ze het eten-slurpen door het katheterslangetje nog met grote belangstelling. Ook tot de zo broodnodige stilte in huis, zijn ze maar met moeite te bewegen. Veel Artis dus.

Samenvattend: het ziet er hoopvol uit. Rein doet enorm zijn best om én braaf ziek te zijn én weer 'pappie' te worden. En het een helpt het ander.
Evert Jan.

12.17 uur, een ontroerend moment in de boomgaard.

12 uur 17, Zomertijd, over het pad door de boomgaard zien we opeens Rein & Anna aan komen lopen, stevig gearmd, nog met voorzichtige pas, zoals wanneer een bruidspaar de kerk binnen schrijdt, maar in een andere outfit, de bomen, de wolken, de zon en in de verte de koeien - spelen Mendelssohn. Lotte rukt haar slab af, van achter de chocopasta en stormt naar buiten "pahappie..!! pappie..!", Isaac kraaiend op de arm van zijn kersverse nurse - de rest van de huisgenoten wat schaapachtig er achteraan, maar wel behoorlijk in de emoties.

Een ontroerend moment, werkelijk, zoals je niet vaak meemaakt. Een herrijzenis, maar gebracht alsof er nauwelijks iets aan de hand is....in de boomgaard.
Anna is zó gelukkig dat haar Reini er weer is - en laat het bij voortduring merken. Rein is het ook, maar moet nu eenmaal noodgedwongen zijn kaken op elkaar houden. Maar om de drie minuten zegt hij "Wat heerlijk om thuis te zijn!", afgewisseld met "Wat raar om weer thuis te zijn..." Lotte deelt voortdurend met Pappie ruimhartig van haar snoepjes en Isaac ( 1 jaar + 1 week) kijkt licht geamuseerd van "waar ken ik die meneer toch ook weer van".
Buurman Geert komt op het rumoer af en kan zijn ogen niet geloven (Anna had het aan niemand verteld) en zoals bij ons allen ook bij hem een traantje en wat moet je dan anders zeggen dan "Zo, zo. Daar ben je weer -- Nou, je hebt ons wel laten schrikken... en we hebben je wel gemist!" En dat is in het kort ook het verhaal. Plus dat er in Rein natuurlijk een geweldige veerkracht en vitaliteit heeft gezeten die hem in zo'n korte tijd naar dit moment heeft gebracht.
En, laten we eerlijk zijn, het is ook alle positieve energie van jullie allemaal, lieve lezers, lieve lezeressen, - ook dat heeft hem énorm geholpen. Zegt Rein. Hij is werkelijk verbaasd en ontroerd door zó overweldigend veel brieven, kaarten, mails, bloemen en vooral positieve gevoelens die op hem af zijn gekomen, daar hebben jullie Rein enorm mee geholpen. En dat blijft.

En voor de rest, tja, het ziek zijn en het genezen gaat Rein van nu af helemaal zelf doen. Met Anna. En de zuster, die morgen om 10.00 uur komt. En deze weblog blijft daarvan verslag doen.
Vandaag was het de absolute euforie van "Terug op de Boerderij". Kijken, naar buiten, over de weilanden, kijken naar elkaar - het niet kunnen geloven dat Rein er nu werkelijk écht weer is. Anna heeft met enige moeite Rein z'n kiezen geteld "en vindt dat het best meevalt". En omdat de rietjes van de Hema te dun zijn heeft de huisarts (met apotheek) uit het dorp, een stuk van een katheter slang afgeknipt, waar Rein nu overheerlijke tomatensoep, yoghurt en lauwe kabouter thee mee inslurpt. En Rein geniet. Plus dat hij de 7 pakjes Nutridrink per dag wegwerkt - nauwelijks te drinken, hoogkalorisch, maar voorlopig nog even onvermijdelijk.

Vanovond kwam Rein na ongestoorde rust opnieuw beneden. In de hoge zetel, in de avondzon. En wat zegt Rein? "Zo, nu wil ik alles horen over de Tour de France ...!"
Evert Jan.

Écht waar : de laatste nacht in het AMC!!

Adembenemend! Niet te geloven! Rein mag morgen naar huis!!
Een wonder. Allereerst dat we 't überhaupt over 'naar huis gaan' hebben, maar al helemaal dat dat dan morgen gaat gebeuren, drie weken later! Drie weken geleden dachten we echt alleen nog maar aan overleven......

Nu het dan écht gaat gebeuren, geeft het opeens heel wat meer spanning, dan het er alleen maar bij het bezoek uur over hebben. En vooral voor Rein! Hoe zal het zijn, hoe zullen 'ze' allemaal zijn, hoe zal het voor mij zijn, allereerst natuurlijk het summum van heerlijkheid om - na dit donkere avontuur -weer terug naar huis te mogen, maar vervolgens ook: het echte ziek zijn, hoe zal dat gaan? In het ziekenhuis ben je niet ziek, daar krijg je de tijd niet voor, daar ben je patient, 24 uur per dag en met harde hand -en veel slangen. Maar thuis moet je uit jezelf ziek zijn - en dat is zo simpel nog niet, lieve Rein, maar wel hardstikke noodzakelijk, als je met Kerst weer Kerstman wil zijn (om maar eens wat te noemen). Niets doen, slapen, slapen, weer slapen en dan weer niets doen, tot je opeens weer springlevend door het leven suist!! Met een totáál nieuwe benadering van het management trainen! Plus nog wel wat.

Het schema zal voorlopig zijn dat er 1x per dag een verpleegster zal komen - en (max.) 1x per dag bezoek, zéér welkom, zéker, maar alstublieft in overleg met de Hoofdzuster!

Het eindbeeld is nu dus dat de rug recht (en klaar) is, nog een beetje moet oefenen, dat de nek voorlopig nog niet meer dan enkele centimeters naar voren mag buigen, maar dat gaat steeds beter en komt wel goed, het gebroken sleutelbeen zo stilletjes aan z'n gang gaat en over 3 weken wel weer op orde zal zijn. Dan de onderkaak, die wat model betreft weer gereconstrueerd is, maar nog een aantal weken nodig heeft om weer één geheel te worden, waarbij nog wel complicaties zouden kunnen optreden. Later dit jaar volgen dan de detail-uitwerkingen, met tanden en kiezen en dat soort zaken. En voor het linker oog tenslotte: zie gisteren. Dat wordt dus afwachten.
En het totaal beeld: dodelijk vermoeid - en behoorlijk van slag. Zoals Joost vanavond tegen Anna zei: je ziet nog de schrik van dat moment, die zit nog steeds in zijn gezicht. En dat is inderdaad waar, je ziet dat nog. Je moet er ook niet aan denken......
Maar daar gaan we met z'n allen wat aan doen!

Controle in het ziekenhuis zal voorlopig wekelijks plaatsvinden, maal 3 dus. Als het AMC dat een beetje weet te coördineren, zou dat prettig zijn.

Dit logboek zal hiermee zijn langste tijd - gelukkig - wel gehad hebben, al heeft Rein al aangekondigd dit "zeer binnenkort" zelf ter hand te willen nemen! We twijfelen er geen seconde aan. En zullen het met grote aandacht en warme belangstelling blijven volgen.
Maar nu eerst naar de dag van morgen!
Evert Jan.

23 juli, een drukke (verjaar-)dag

Een drukke dag! Eerst om 11 uur een scan met gesprek bij de oogarts: het goede nieuws is dat de oogzenuw definitief niet beschadigd is, daar was eerst nog twijfel over. Wel zal een lange periode van vocht compressen en verduistering het oog weer tot kijken moeten brengen. Mocht dat na vijf maanden niet gelukt zijn, dan zou mogelijk nog een operatie moeten volgen. Vervolg bezoek over 3 maanden. "Dat duurt me te lang", zei Rein - en toen werd het dus over 14 dagen.

Vervolgens de Transfer-verpleegkundige, die eerst dacht dat Anna wel alles zelf zou kunnen ("U bent toch getrouwd.."), maar gelukkig toch te overtuigen bleek dat dát niet het probleem was, maar wel een tamelijk druk huishouden in een tamelijk afgelegen rimboe met een 'oprijlaan' waar je zelfs in redelijke goede conditie al een hernia van krijgt. Dat gaat nu uitgezocht worden en afhankelijk van de te mobiliseren hulptroepen, mag repatriëring eind van de week of volgende week verwacht worden. Wel moet ook rekening gehouden worden met nog een heftige ingreep bij Rein, als a.s. vrijdag het ijzerwerk aan zijn kaken door elastiek vervangen moet worden.
Op verzoek van Rein en Anna zal er nog een gezamelijk gesprek zijn met de 3 betrokken specialisten, kaak, oog en traumatologie over risico's en vooruitzichten.

En dan natuurlijk ook nog: Anna's verjaardag! Slingers en cadeautjes mochten niet ontbreken, voor de kiddies! Maar echt uitbundig werd het niet. Iedereen met z'n eigen gedachten en Anna nog het meest, herinneringen aan de andere verjaardagen en denken aan Rein die daar in de verte in zijn ziekenhuisbedje ligt te liggen - en natuurlijk te piekeren. Máár - niet getreurd: tot Anna's grote vreugde en verbazing bleek Rein volledig op de verjaardag geprepareerd, met de via hulptroepen aangeschafte laatste Khaled Hosseini, niet zonder bijbedoelingen "Duizend Schitterende Zonnen" geheten. En een hele lieve brief, zelf geschreven, een roerende verklaring van geloof, hoop en liefde.

Nog een kleine schok voor het thuisfront: Rein is begonnen zelf deze webblog te lezen! Gaat dat wel goed, 't zijn nog al verhalen.... Maar het is wonderbaarlijk afgelopen: "Ik begrijp nu pas wat er allemaal is gebeurd, wat jullie allemaal mee hebben moeten maken...ik heb nog eens in de spiegel gekeken - en ik heb me bedacht: al die lidtekens, volstrekt onbelangrijk!" Rein, je bent een Held!
Evert Jan.

19.00 uur Zondag - rustdag

Alleen Anna is vanmiddag op bezoek gekomen. Na eerst de 2 euforische dagen, op de nieuwe afdeling (na de IC) en vervolgens de 2 depri dagen (mede door de spiegel), nu het begin van bezinning en berusting.
Rein vertelde aan Anna gelezen te hebben over krijgsgevangenen in Vietnam, hoe daar de optimisten (met Kerst ben ik vrij - nee met Pasen ben ik vrij - nee - etc. etc.) er uiteindelijk aan onderdoor gingen, de pessimisten sowieso al - en dat wie kon berusten, wie vertrouwen had in de toekomst dat het uiteindelijk goed zou komen, dat die de hoogste overlevingskansen had. "En zo ga ik het ook doen!", zei Rein.
Bij het wisselen van het oogverband leek het (linker-) oog wat aan het slinken! Niet alleen Anna, ook de verpleegkundige vond dat. Misschien worden de vijf maanden er dan tóch viereneenhalf!
De kaakchirurg op z'n middagronde, bevestigde nog eens dat a.s. vrijdag de ijzerdraden uit de kaken vervangen zullen worden door (strakke) elastieken, zodat Rein dan iets meer bewegingen kan gaan maken. Maar de afschuwelijke vita-drankjes mogen jammergenoeg nog niet vervangen worden door sappige biefstukjes.

En verder, praten praten praten, daar kun je je wat bij voorstellen.......Maar óók concreet: over het gezamelijk bezoek morgenochtend aan de afdeling Transfer-verpleeging, die gaat bekijken en bespreken onder welke condities en wanneer Rein de terugreis naar De Boerderij zal mogen aanvangen. Héél spannend, voor Rein, én Anna (en voor ons allemaal). Want een ziekenzaaltje zal het nog wel even moeten blijven, daar. Met hulp van broeders Teun en Isaac en zustertje Lot.
Evert Jan.

22.15 uur: Rug ziet er goed uit.

Ben vandaag samen met mama en papa bij Rein geweest. Hij zag er goed uit. Geschoren en wel. De scheerpartij had de hechtingen in het gezicht blootgelegd, waardoor je nu duidelijker ziet waar Reinout oppervlakteschade heeft opgelopen. Reinout voelde zich stukken beter dan gisteren. De hechtingen waren uit zijn rug gehaald. En hij had de foto’s van zijn rug gezien. Die zagen er goed uit. Rein legde vanavond beeldend uit hoe de verbrijzelde wervel wordt gestut door een verticale ijzeren pin die met ijzeren pinnetjes (of zijn het spijkers/schroeven?) vast is geklonken aan de twee wervels boven en de twee wervels onder de breuk in zijn rug. Hij had vandaag ook veel minder last van zijn rug. Volgens Anna moet Rein nu alleen nog naar de kapper en kan hij wat haar betreft onmiddellijk door naar huis ;)
Geert

18.15 uur: een eierdop over Reinout's oog

Even een kort berichtje op deze druilerige vrijdagmiddag. Reinout had vandaag een offday, zo belde Anna zojuist door. Niet in de laatste plaats ingegeven door een aantal medische tegenvallers. De artsen maken zich zorgen over Reinout’s linker oog – het oog waar de oogkas van is geopereerd/gerepareerd. Het oog is veel te droog, veel droger dan verwacht. De behandeling wordt daarom geïntensiveerd en op het oog is vandaag een plastic half balletje geplaatst . Een eierdop - zoals Anna dat plastisch over de telefoon beschreef. De dop zal er nog maanden moeten blijven zitten. Geen prettig vooruitzicht.

En ook aan het front van Reinout’s kaken was vandaag sprake van een tegenvaller. De oorlog is hier nog lang niet gewonnen. Eigenlijk zou het ijzer dat Rein’s kaken strak en onwrikbaar op elkaar gebonden houdt, vervangen worden door stevig elastiek – of iets van dien aard. Maar de specialisten vonden de kaken toch brozer dan verwacht en besloten vandaag het ijzer niet met elastiek maar met nieuw ijzer te vervangen. Niet onder gehele narcose, zoals te doen gebruikelijk, vertelde Anna. Maar onder plaatselijke verdoving. Kortom: akelig dus. Reden genoeg om niet in dezelfde vrolijke stemming te geraken die Reinout gisteren in zijn ban hield.

Lotte is vanmiddag op bezoek geweest. Het weerzien tussen vader en dochter was aanmerkelijk minder geslaagd dan het weerzien tussen vader en zoon gisteren. Lotte moest heel erg wennen, vooral dat oog, vertelde Anna. Rein begint zich meer en meer te realiseren wat het ongeluk hem allemaal brengt, of beter gezegd: niet brengt. Het vooruitzicht dat hij zeker het komende half jaar nog niet zal kunnen werken maakt hem somber, vertelde Anna. En hij wil weg uit het ziekenhuis. En wel zo snel mogelijk. Hij wil naar huis. Volgende week heeft hij hierover een gesprek met zijn behandelaars. Laten we duimen dat dit gesprek goed afloopt.
Geert

22.45 uur: Teun op bezoek!

Teun is vanmiddag bij zijn vader op bezoek geweest. Voor het eerst sinds het ongeluk. Hij was goed voorbereid op deze confrontatie. Hij had van Anna gehoord dat Reinout’s ogen groter zijn dan normaal en had geleerd hoe je ogen uitpuilen als je schrikt en had zelf geprobeerd geschrokken de wereld in te kijken. En Teun had gehoord dat zijn vaders kaken op elkaar zijn genaaid en had zelf geoefend met praten terwijl hij zijn eigen kaakjes stijf op elkaar hield. Kortom, het vooruitzicht op het weerzien met zijn vader was een spannende aangelegenheid geworden. Hij was best een beetje zenuwachtig. En Teun niet alleen! Vader en zoon waren beiden ietwat nerveus. Maar het viel uiteindelijk allemaal reuze mee. Het weerzien was echt aandoenlijk, vertelde Anna vanavond. En zoals kinderen van vier dat plachten te doen stelde Teun in het ziekenhuis meteen van die hele directe vragen: ‘Is dat de oogarts papa?’ - en Teun wees willekeurige passanten aan. ‘Wat is een rollator papa?’ - en Teun wees naar alles wat los en vast zat in het ziekenhuis.
Rein maakte opnieuw forse stappen voorwaarts. De sondevoeding is er uit, in plaats daarvan moet hij nu heel veel hele vieze drankjes drinken. En volgende week heeft hij al een gesprek over wanneer hij naar huis mag! En dat er dan een verpleegster aan huis komt. Amper tien dagen geleden hadden de doktoren nog tegen Anna gezegd dat manlief nog maanden, maanden in het ziekenhuis zou moeten blijven revalideren. En nu komt er dan over een paar dagen al een gesprek over wanneer hij weer naar Broek in Waterland terug kan…
Rein had vandaag weer een opperbest humeur. Hij was opnieuw erg geïnteresseerd in alles wat er met hem was gebeurd tijdens en direct na het ongeluk. En de omvang van de ramp begint steeds meer tot hem door te dringen – aldus Anna. Bij ons daarentegen begint steeds meer tot ons door te dringen wat een beer van een vent ons kleinste broertje is. Wat een gestel, wat een spirit. Wat een kracht. Rein, we zijn trots op je.
Geert

0.00 uur: Slechte nacht, ziekenhuis vergeet pijnstillers

Reinout was vandaag moe en wellicht daarom iets minder opgewekt. Gisteren dacht hij nog bergen te kunnen verzetten. Hij had zich al verheugd op lange afstandlopen door de gangen van het AMC. Maar een uiterst korte nachtrust (slechts anderhalf uur slaap, zei hij) eisten vandaag haar tol. Hij had slecht geslapen vanwege de pijnen in zijn rug. En ook de hele ochtend en het begin van de middag had hij er last van gehad. Totdat bleek dat de verpleging was vergeten(!) hem zijn pijnstillers toe te dienen en hij prompt, dank zij de goede zorgen van Anna, een kleine batterij pilletjes naar binnen kreeg gewerkt.
Rein had gisteren voor het eerst in de spiegel gekeken. Ik mag aan jullie doorgeven dat hij er best wel enigszins van is geschrokken. Tja, wij zijn de eerste klap van het ongeluk en de daarop volgende dramatische dagen (Rein in coma, gezicht ernstig beschadigd, rug gebroken, wel of geen dwarslaesie) al weer goeddeels te boven en jubelen nu over de snelle sprongen voorwaarts die Reinout ondertussen maakt. Wij hebben ons in het begin rot gevoeld en ons ernstige zorgen gemaakt. Maar nadat de eerste operaties voorspoedig waren verlopen en Rein kon bewegen en rechtop zitten, sloeg bij ons de stemming om. En ach, dat zijn kaak op dit moment nog niet helemaal perfect is en dat hij nu nog ogen op stokjes heeft (grote kijkers – alsof hij in permanente staat van verbazing verkeert) - ach, dat is voor ons niet meer iets om je zorgen over te maken. Want wij weten immers waar Reinout vandaan komt, wij hebben gezien in wat voor toestand Rein op de IC belandde en hoe hij er in no-tempo weer bovenop is gekomen. Voor Reinout zelf, die het ongeluk en de nasleep min of meer heeft gemist (want in coma of goeddeels buiten westen) komt de klap eigenlijk pas nu aan, nu hij weer helder en bij de mensen is. En schrikt hij dus van de beschadiging in zijn gezicht. Een foto van zijn gezicht wil hij nog niet op de site. Daar zijn hij en Anna nog niet aan toe. Ik heb er wel een paar gemaakt, voor later, als Rein’s gezicht weer geheel is hersteld en hij met mijn foto’s op zak sterke verhalen kan vertellen in de kroeg over wat hij zoal heeft meegemaakt in zijn leven. Oja, ik moest jullie van Rein wel nog vertellen dat het echt beter met hem gaat.
Geert

23.15 uur: In detop 3 van ernstigste ongelukken, maar Reinout alweer aan de wandel

Een lach en een traan: Het ongeluk is nog maar zo kort geleden, zijn leven heeft aan een zijden draadje gehangen, maar Reinout wandelt nu alweer doodleuk door de gangen van het ziekenhuis en belt naar huis - zo leerde Anna vandaag.
Een drietal illustratieve momenten uit een bijzonder opbeurende dag:
· De specialist vorige week nog in een ingrijpende operatie Reinouts gebroken rug probeerde te repareren (wordt het een dwarslaesie of wordt het geen dwarslaesie?), kwam vandaag eens kijken aan het bed van Reinout. Maar he?! Het bed was leeg! Rein bleek aan het wandelen door de gangen van het ziekenhuis. De specialist zei later (quasi?) vermanend tegen Reinout: ‘Meneer, weet U dat U gisteren nog op de Intensive Care lag?!!’
· Reinout is zonder rollater(!) aan de boemel door de gangen van het ziekenhuis. Geheel in stijl: licht overmoedig en zwaar opgewekt. Het leek hem nou zo leuk om polshoogte te nemen op de IC waar hij al die dagen had gelegen, aan al die machines en geheel buitenwesten.
· Reinout wil dat Anna morgen wat kleingeld meeneemt, dan kan hij beneden in de kiosk van het ziekenhuis een krantje gaan kopen – een aardige ochtendwandeling.
Kortom, Rein’s herstel kent amper grenzen. Hij is weer de oude.

Anna werd vandaag thuis gebeld door de politieagent die op de avond van het ongeluk als eerste op de plek des onheil aanwezig was. De agent wilde weten hoe het nu met Reinout gaat. De goede man vertelde Anna een even dramatisch als waar gebeurd verhaal: Het ongeluk was een van de drie ernstigste ongelukken die hij ooit had ‘meegemaakt’! Reinout kon niet meer praten. Hij kon de politie nog net zijn voornaam doorgeven. Maar zijn achternaam was al nauwelijks meer goed te verstaan: De agenten maakten er ‘Asbak’ van. De politie is die avond aan de hand van Rein’s mobiele telefoon en de zoekmachine Google Anna op het spoor gekomen. En belde met haar. Het eerste wat de agent toen over de telefoon aan Anna vroeg: ‘heeft U een man?’ (Anna nu: ‘Een vreemde vraag, maar nu begrijp ik hem.’). De tweede vraag luidde: ‘wat is uw man aan het doen?’

Vandaag vertelde de agent aan Anna dat er die avond maarliefst drie ambulances aan te pas waren gekomen. Het ambulancepersoneel was niet minder dan drie kwartier bezig geweest om Rein zo te verpakken dat hij naar het ziekenhuis kon worden vervoerd - politiewagen voorop, met gillende sirenes. Ze hadden er ernstig rekening mee gehouden dat Rein het niet zou overleven. En hoe is het nu met Rein, wilde de agent vandaag van Anna weten………..Er kwam even een telefoontje tussendoor in huize Van Asbeck aan de Belmermeer. Het was Reinout zelf. Hij bleek in het ziekenhuis de weg naar de telefoon te hebben gevonden en wilde even een kletsje maken!

Het was vandaag een prachtige dag voor Anna. Even prachtig als absurd. Anna is nu thuis omgeven door haar familie. Haar ouders Evert-Jan en Ebba die de afgelopen tijd zo zorgzaam op Rein’s en Anna’s kinderen hebben gepast. Teun, Lotte en Isaac natuurlijk. En Anna’s broer Piet uit de VS. Hij is een weekje over. Piet moet wel vreemd staan te kijke:. Een paar dagen geleden nog kantje boord met Rein, en nu scharrelt zijn zwager door het ziekenhuis als een ware dagjestoerist op zoek naar IC-belevenissen en een ochtend krantje .

Anna bevestigde het vanavond opgelucht: de oude Rein is weer helemaal terug. Een sterk gestel. Een sterke spirit. Sterke verhalen. En sterke humor.
Het was een buitengewoon sterke dag!
Geert

21.15 uur: Reinout achter de rollator!

Carel was bij Reinout en meldt per sms: ‘R gaat top: loopt met rollator praat helder maakt grap kraag is af gezicht ziet er goed uit ben heel blij!’

20.30 uur: aangezicht binnen twee jaar hersteld

Anna was vanavond weer bij Rein en vertelde zojuist het volgende goede nieuws: De chirurg heeft gezegd dat het aangezicht van Reinout (lees vooral: de ernstig beschadigde kaken) binnen twee jaar weer geheel gerestaureerd kan zijn. De specialisten hebben daarvoor zo hun eigen beproefde methodes. Er zal bijvoorbeeld bot uit Rein’s been worden gehaald en toegevoegd aan de kaak. Er zullen implantaten worden aangebracht. En er zullen nog meer technische hoogstandjes worden uitgehaald. t Klinkt allemaal nogal plastisch – zo realiseer ik me al schrijvende. (Ik begin me nu al een no-nonsense chirurg te voelen). Maar het belangrijkste verheugende nieuws op dit moment lijkt mij toch echt dat Rein’s gezicht weer in oude luister zal worden hersteld. Een geruststellend vooruitzicht. Het oude vertrouwde gezicht van ons kleinste broertje komt weer terug.
Anna vertelde verder dat Reinout in een stoel zat, heel helder was en in betere doen dan gisteren. Maar hij heeft nog wel veel last van zijn rug (dat zal voorlopig wel zo blijven). En hij is verder wel heel, heel erg moe. Van de verpleging mag hij niet overdag slapen (een lastige opgave voor een echte Van Asbeck), want men vreest dat hij anders ’s nachts de slaap niet kan vatten. Als gevolg van die vermoeidheid moeten we het bezoek in dit stadium enigszins temporiseren. We zullen zo spoedig mogelijk via deze blog laten weten wanneer Rein mensen kan ontvangen – Anna zal dan de coördinatie op zich nemen. Maar de post wordt altijd op tijd bezorgd ;)
Geert

15.45 uur: Reinout is van de IC af !!

Rein is van de intensive care af!! Maarten ging vanmiddag op bezoek en viel met zijn neus in de boter: Maart mocht Reinout eigenhandig van de IC naar Rein’s nieuwe kamer helpen rijden. Afdeling G7, kamer 220. Met uitzicht op de Arena! Rein’s neefjes Cas en Jack en Job zullen wel jaloers zijn, en zelfs Teun misschien ook ;)
Rein maakt het volgens maarten heel, heel goed. ‘Hij is heel vrolijk en monter. Rein is klaar en helder. Het gaat allemaal zo snel.’ Rein heeft vanochtend zelfs eventjes gestaan. Dat koste hem weliswaar grote moeite (’hij zweette als een otter’) maar hij stond toch maar mooi even. Wie had dat vorige week gedacht?! De zuster had nog gezegd dat ie zich echt geen zorgen hoefde te maken dat het zo veel moeite kostte, want – zo zei ze - als je na een weekje griep probeert op te staan kost dat doorgaans ook de grootste inspanning en loop je echt heus niet meteen als een kieviet de kamer door. De kaakchirurg was nog langs geweest en had het buisje in Rein’s keel vervangen. En, zo vertelde Maarten, als het even meezit mag het buisje er morgen helemaal uit en gaat het gaatje in Rein’s keel weer dicht. Rein ligt aan het raam, in een kamer voor vier. Naast een jonge Marokkaan en een Surinaamse schoonheid.
De volgende kamer waar Rein naar toe gaat is zijn kamer thuis in Broek. Ja jongens, het gaat echt inderdaad snel, wonderbaarlijk snel!
Geert

Zondag 22.30 uur. Rein is dolblij met post

Anna benadrukte vanavond nogmaals hoe blij Reinout is met post. Stuur die niet naar het ziekenhuis maar naar zijn huisadres: Belmermeer 3, 1151 ED in Broek in Waterland. Dan neemt Anna die mee naar Reinout. De post mag best ook vrolijk zijn, want Rein heeft zijn gevoel voor humor zeker niet verloren. Lachen doet hij echt nog steeds, al was hij vandaag iets minder opgewekt dan gisteren. Rein had vannacht niet zo goed geslapen (zijn rug he). Anna vertelde bovendien dat Rein nu erg bezig is met het ongeluk en hoe hij er uit ziet. Hij wil er alles over weten. Maar hij wil zichzelf nog niet in de spiegel zien.
Reinout heeft vandaag voor het eerst vloeibaar voedsel met een rietje tot zich genomen. Heerlijk. Althans veel prettiger dan via zo’n apparaatje. Maar het kostte wel veel van zijn energie. En het duurde erg lang. Daarom is besloten Rein voorlopig weer aan de sondevoeding te zetten.
Reinout’s ouders zijn vanavond op bezoek geweest. Voor papa was het de eerste keer na het ongeluk, en dus wel schrikken. Hij had natuurlijk onze verhalen gehoord over wat voor geweldige vooruitgang Reinout de afgelopen week heeft gemaakt. Maar eenmaal aan het bed zag hij toch vooral wat voor een enorme klap zijn jongste zoon heeft gehad. Dankbaarheid dat het ongeluk zo is afgelopen overheerste echter, zo vertelde hij zojuist over de telefoon.
Mama legde uit hoe het bezoek is verlopen. Dat Rein op bed lag zonder kraag en dat hij daarna rechtop is gezet in een zithouding (met kraag, en de benen in een hoek van 90 graden). En dat Rein zomaar zonder apparaatje praatte. Nieuwe vorderingen dus! Anna had een bril voor Reinout gekocht. Het ene oog telt min vijf (ook voor het ongeluk), het andere oog, het beschadigde oog, min negen. Dat oog zag er volgens mama wel al een stuk beter uit. Ook mama benadrukt dat Rein zo enorm van post geniet. Schrijven dus! En dat hij zo dankbaar is voor al het medeleven.
Michiel die deze blog tot nog toe bijhield, is vanavond met Maureen en Jack naar Afrika vertrokken met vakantie. Het gaat zo goed met Rein dat thuisblijven niet nodig is. Ik zal Michiel deze week vervangen, zo goed en zo kwaad als dat gaat.
Geert

Zondag 15:15 uur: zittend samen lachen

Weer een stap vooruit. Toen ik binnekwam zat hij rechtop als in een stoel -zo'n modern ic bed kan alles- zijn post door te nemen met de bril van Anna op. Geen sonde meer. Alleen een dum zuurstofslangetje op zijn Tracheastoma. Na een uurtje toch weer liggen. Maar de planning is om vanavond even in de rolstoel te gaan zitten. Daarvoor moet hij ook even staan op zijn eigen benen. Kortom: volgende etappe dienst zich aan!
Michiel

Zondag 14:00 uur: Hoe meer post hoe beter

Anna belde me net: Rein geniet van het voorlezen van alle post van de afgelopen dagen. Ga zo door! Adressering aan het thuisadres van Anna & Reinout, je weet maar nooit of in het AMC alle post altijd op de juiste afdeling komt. Ik ben in het AMC en ga zo naar hem toe. Straks misschien een nieuw bericht.
Michiel

Zaterdag: iPod en rechtop zitten

Geen medisch nieuws, althans geen onderzoeken of operaties. Wel een grote stap in het verkennen van zijn omgeving: hij mocht met nekbrace een uur een beetje rechtopzitten in zijn bed.
Anna is weer bijna de hele dag geweest en mijn moeder alleen vanavond. Anna heb ik nog niet gesproken, maar uit het gesprek met mijn moeder maakte ik het volgende op.
Mijn moeder zag Rein voor het eerst in lucide toestand. Ze hebben echt samen gepraat. Ze vond hem erg helder en op alles adequaat reageren. Beneden werd ze door Anna opgevangen, Rein was een tukkie aan het doen. Toen hij wakker werd zat mijn/zijn moeder aan het bed. Hij straalde, één en al blijdschap. Meteen werd het stemdoosje in stelling gebracht en kon het 'praten' beginnen. Ik zet het nu tussen aanhalingstekens, want vergeleken met een week niet praten is zijn praten als muziek. Maar vergeleken met de stem die we allemaal kennen, behoeft wat hij nu voortbrengt wel degelijk aanhalingstekens.
Ook vandaag was het praten hem na enkele minuten te veel. Toen moest mijn moeder natuurlijk aan de bak. Hetzelfde patroon als gisteren. Al met al voor mijn moeder zo'n goed bezoek dat zij overweegt morgen mijn vader mee te nemen!!
Michiel

P.S.: Nog wat medisch geneuzel. Gisteren had ik het over pijpjes in de keel enzo. Via google kwam ik erachter wat het precies is en hoe het werkt. Voor de belangstellenden: Tracheostomie, combinatie van Tracheo (luchtpijp) en stoma (uiteinde). Tracheostomie is een ingreep waarbij een opening wordt gemaakt in de luchtpijp ter hoogte van de hals. Hij ligt dus niet meer aan de beademing, maar ademt zelfstandig, zij het door de tracheastoma in de hals. Kijk maar op: http://www.medicinfo.nl/%7Ba13d06b9-2fbf-488e-bb43-b249231bc032%7D of google op het woord via afbeelding.

Michiel

Vrijdag de 13de: de mooiste datum - Rein Lucide

Eerst maar even medisch:
De foto's van de nek zijn genomen en geven een prachtige uitslag: géén nekletsel dat een verlamming zou kunnen veroorzaken. Meteen de kraag af!! Voor de zekerheid begin volgende week nog een foto, eentje waar Rein voor moet zitten, iets dat hij nu nog niet mag. Maar als de foto volgende week goed is mag de kraag definitief af.
Vanmiddag schreef ik over dat ene keel apparaatje waardoor Rein een beetje kan praten. Ik heb het nu gezien en het is iets anders dan ik schreef. Aan het beademinsgpijpje dat uit zijn keel vlak boven de borst steekt, zit gewoonlijk een dikke doorszichtige slang naar het 'zuurstofapparaat'. Als Rein wil praten wordt de dikke doorzichtige slang vervangen door een rond doosje dat op het buisje uit zijn keel wordt geplaatst. En dan opeens komt er geluid uit zijn mond! Zijn kaken zijn natuurlijk nog op elkaar gebonden, maar zijn rechtermondhoek kan hij openen. Probeer het zelf maar: kaken op elkaar en je mond voor driekwart van je lippen dichthouden. Nou zo praat rein. Maar hij praat tenminste. Het kost hem erg veel moeite. Hij vindt het heel vermoeiend. Zijn ademhaling wordt erdoor belemmert. Vanavond ben ik bijna anderhalf uur geweest, waarvan Rein twee keer tien minuten zijn stemdoosje op heeft gehad. Het was feest.

Toen ik binnenkwam was Anna dichtbij aan zijn hoofdeind zittend, tegen hem aan het praten. Zij probeerde er achter te komen of hij morgen zij iPod zou willen hebben en welke muziek hij dan wilde luisteren. Helemaal happy, met zijn hoofd en zijn handen (thumbs-up en thumbs-down) gebarend antwoorde hij op de gesloten vragen van Anna (moeilijk hoor alleen gesloten vragen stellen!)
Toen hij mij ontwaarde begon hij nog meer te stralen. Hij was zo blij! En hij niet alleen. We hielden elkaars handen langdurig vast en keken elkaar lang aan. Zo lang kijk je je broertje normaliter niet recht in de ogen. Hij lag op zijn zij zonder nekbrace en bewoog met zijn benen een beetje heen en weer. Kon het mooier?
Al snel gebaarde hij iets, iets wat Anna meteen begreep. De verpleegkundige werd gehaald en de stemdoos gemonteerd. En toen gebeurde het, de eerste woorden die ik hoorde: 'Top, top, geweldig, geweldig apparaat'. Hij was zo blij en stralend. Bij mij kwamen er alleen maar platitudes uit. het was zo overweldigend. Geen idee wat we allemaal hebben gezegd. Maar we raatten.
Na de eerste manche was het mijn beurt om te vertellen. Op comando, ik mocht niet stilvallen. Hij hing aan mijn lippen, wat ik ook maar vertelde. Ja dan ga je maar vertellen over wat je meemaakt, wat je zoon zoal doet op de piano (voorspeelmiddag) en op zijn tenniskamp. Over je werk en je vakantieplannen. Over onze gezamenlijke plannen die we hadden om met broers en hun oudste jongens een weekend te gaan varen in september. Natuurlijk heb ik beloofd dat hij doorgaat, al gaf Anna aan dat het wel wat later zou worden dan sptember. Ik vroeg naar zijn gezichtsvermogen en we deden wat testjes. Linkeroog dicht: 'zie je mijn vingers?' etc. Het plafond is erg dichtbij. Zijn linker oog is nog niet goed. Ziet wel mijn hand, maar meer als een vlek dan als een hand. Begreep heel goed dat je met één oog geen afstand kan zien. En bevestigde een moeilijk verhaal van Anna aan mij over mensen die horizontaal Reins gezichtveld inkwamen (volgens Dave) als gevolg van zijn langdurige afwezigheid. Hij was erg benieuwd hoe het uitzicht was uit het raam en we moesten het gedetailleerd beschrijven.
Voortdurend probeert Rein iets te vertellen terwijl hij zijn stemdoos niet aan heeft. Hoogst frusterend, met gebaren probeert hij zijn lipgebaren te ondersteunen. Maar ja, zijn lippen zijn voor driekwart aan elkaar verbonden en kunnen niet bewegen. Anna kan gelukkig vaak de juiste vragen stellen en we hebben een wit bord met zwarte alfabetletters als hulpmiddel. Met behulp van het bord wees hij aan: CARELBEVEILIGWEGGESTUURD. Zijn luciditeit leit hem in de steek. Of was het echt waar dat carel gisteren was weggestuurd? Anna helpt hem door met kracht al te vreemde observaties naar het rijk der fabeltjes te verwijzen. Soms met behulp van de verpleegkundige om Rein de zekerheid te geven dat het echt niet zo is. Ze vertelt Rein ook regelmatig dat zijn werkelijkheid niet altijd de waarheid is. Vor hem wel werkelijkheid, maar in het echt niet plaatsgevonden.
Vlak voor ik weg ging, hebben we nog even samen kunnen praten. Nu hij in het ziekenhuis ligt en het juist zo goed gaat met mijn werk, wil hij wel op onze loonlijst!! Toen wist ik het: Rein is terug. Zelfs nu die humor en de gedachte twist.

Michiel, blij ei.

Vrijdagmiddag: Rein praat (verward)

Reinout heeft een apparaatje op zijn keel geplaatst gekregen waardoor hij ondanks zijn adempijpje in zijn keel, toch kan praten. Een soort versterkertje vlak bij zijn stembanden.
Anna zit met Dave bij hem. Hij herkent hen ze praten met elkaar. Rein is echter nog wel erg verward en angstig. Hij denkt dat artsen het op hem gemunt hebben en ziet allerlei samenzweringen om zich heen plaatsvinden. Gelukkig vertrouwt hij Anna en Dave, zegt ie.

Oh wat heerlijk dat hij kan praten, maar wat moeiljk hij nog zo in paniek is.

Michiel

ps hoor net dat hij waarschijnlijk last heeft van een 'delier'. Tijdelijk en uiteindelijk niet ernstig. zie: http://nl.wikipedia.org/wiki/Delier

Vrijdagochtend 11:30: Hopelijk vandaag foto's van de nek

Rein is vanmorgen erg helder en heeft met verpleegkundige E. zelfs met een bord met letters erbij 'gecommuniceerd'. Als hij nu zo rustig blijft, proberen ze straks nog foto's van zijn nek te maken. Deze moeten uitsluitsel geven over de schade aldaar.
Anna is op weg naar het AMC en kan de hele dag blijven. De kids gaan het weekend met haar ouders mee naar Rotterdam.
Ik verwacht vanavond weer wat meer te kunnen vertellen.
Michiel

Donderdagavond

Qua medische handelen is het stil geweest vandaag.
Rein was helder en misschien iets rustiger dan gisteren. Naast Anna zijn Geert, Carel en natuurlijk mijn moeder geweest. Ik vind het moeilijk om jullie op de hoogte te houden, want medisch gebeurt er niet veel. Misschien morgen meer.
Michiel

ps Medisch gebeurt er misschien niet veel. Maar bij zijn Anna en ons vlakbij zijn bed gebeurt er des te meer: geen actie maar wachten en speculeren. Maar het blog gaat over hem en niet over ons, laat staan over onze speculaties. Vandaar wat kil misschien een kort bericht.

Woensdagavond: Rein weer wat in slaap gebracht

Anna is vanmiddag lang bij Rein geweest. Na het eten met de kindjes in Broek is ze vanavond ook nog bij hem geweest. Broer Maarten is tussendoor ook langs gegaan.
Het proces van wakker laten worden dat gisteren gestart is, is tijdelijk gestopt. Rein werd te onrustig en er moesten vanwege zijn kracht enkele manlijke collega's aan te pas komen om hem in bedwang te houden. Of het nu paniek was als gevolg van zijn 'bijkomen' of dat het een vorm van onwillekeurige spierbewegingen is, is niet duidelijk. Zijn onrust was echter groot genoeg om hem weer wat extra slaapmiddelen te geven. Het wakker laten worden gaat morgen weer opnieuw van start.
Ik ben erg benieuwd hoe dat gaat......

Oh ja. Vanavond is het precies een week geleden gebeurd.

Michiel

Dinsdagavond laat: Toch een stap(je) verder

Eerst maar even de medische toestanden zoals ik ze heb begrepen vandaag:
Gisteren was het plan van de kaak/oogploeg om Rein nog een paar dagen onder zeil te houden. Dan kon zijn oog rustig helen, kon de ontsteking aldaar het hoofd worden geboden en hoefde Rein niet wakker te worden met maar één oog op de wereld. Vandaag bleek dat de IC-verantwoordelijken dit een te éénzijdige aanpak vonden. Dus vanmiddag is gestopt met het 'slaapmiddel' en is het proces van wakker worden zoals de afgelopen dagen ook heeft plaatsgevonden gestart. De bedoeling nu echter is om hem na de positieve testen -reageert hij op comando's en beweegt hij alles- niet meer terug te brengen in slaaptoestand. De redenen om hem wakker te houden zijn belangrijker dan de redenen om hem slapend te houden.
De vooruitgang van het linkeroog, het oog waarvan gisteren de oogkas is 'gezet', was zo groot dat het niet meer dichtgeplakt is. Het oog is nu mooi gesloten en rustig.

Vanmiddag en vanavond is Anna weer uitgebreid bij Rein geweest. Ook mijn moeder, die gelukkig tot nog toe elke dag kon komen, is vandavond nog even geweest.
Zelf ben ik aan het begin van de avond een kwartiertje bij hem geweest: Zo helder als vanavond heb ik hem nog niet gezien afgelopen week. Hij leek me echt te herkennen en was niet 'maar heel eventjes' bij zijn positieven. Ik voelde me herkend en heb hem zoals voortdurend door Anna en de verpleegkundigen ook gedaan wordt, samengevat wat hem overkomen is en waar hij nu is. Het is heel confronterend om dat steeds te herhalen, zonder dat hij met taal kan reageren, maar ik begrijp dat dat echt nodig is om paniek bij hem te voorkomen.
Anna is vanavond na het vertrek van mijn moeder nog bij hem gebleven om hem samen met de verpleegkundigen te verzorgen. Gewoon bij hem kunnen zijn terwijl er vreemden hem verschonen. Ik heb Anna niet meer gesproken. Ik hoop dat zij contact met Rein heeft kunnen maken en hem met haar aanwezigheid voor paniek heeft kunnen behoeden.
Denk aan hem en help mee dat hij zich niet eenzaam voelt.
Michiel

Maandag 24:00 uur: Operatie geslaagd

Rein ligt er rustig bij. Nu zijn kunstmatige beademing niet meer via de mond loopt en er dus geen buis meer uit zijn mond steekt, komt zijn gezicht zoals we hem kennen weer om de hoek. Hij draagt nog wel de kraag.

Alhoewel het wel tegenviel is de operatie geslaagd. Zijn linkeroogkast bleek ook gebroken en is operatief hersteld. Zijn linkeroog is voor drie dag dagen dicht gemaakt om herstel mogelijk te maken en te voorkomen dat het oog gaat ontsteken.
Zijn kaken zijn zo goed als zo kwaad weer aan mekaar gezet. Maar met name de onderkaak blijkt moeilijk te herstellen. We moeten afwachten hoe het uitpakt. Om te herstellen en de herstelbehandelingen aan de kaken de kans te geven om aan te slaan, zijn zijn kaken tijdelijk aan mekaar vastgemaakt. Tijdelijk wil zeggen voor 3 weken.
Rein gaat nu een lange periode van wachten tegemoet. De actie van operaties ligt achter hem. Drie dagen laten slapen ivm zijn oog. Dan nog drie weken wachten ivm de eerste herstelperiode na de kaakoperatie.

Eigenlijk krijg ik het niet meer op een rijtje wat ik vanavond allemaal heb gehoord. Morgenavond zal ik proberen een nieuw bericht te maken. Tegen die tijd hoop ik een wat completer beeld te kunnen geven.

gr Michiel

Reinout is weer terug op de IC na de operatie zijn gezicht vandaag. Anna & Michiel zijn er nu bij. Michiel zal eind vd avond een bericht geven over hoe de operatie is gegaan.

Maandag 11:15 uur: Rein vanmiddag geopereerd

Anne belde me daarnet. Het team artsen is eruit. Vanmiddag wordt Rein geopereerd aan de zijn gezicht. Anna ziet hem voor die tijd nog even. De kunstmatige beademing wordt verlegd van de mond naar een buisje boven de borst direct in de keel. Zijn 'kraag'die ervoor zorgt dat Rein zijn hals niet beweegt wordt uitgedaan. Naar verwachting zullen ze de hele middag met hem bezig zijn en wordt hij pas in de loop van de avond terug verwacht. Er is geen bericht over wat ze precies gaan doen aan zijn gezicht of hoe ze ervoor gaan zorgen dat zijn nek tijdens de operatie gefixeerd blijft. Zaterdag begreep ik van een van de kaakchirurgen dat er misschien tijdens de operatie een neuroloog aanwezig is om de fixatie van de nek te bewaken.
Ik denk dat ik pas vanavond om een uur of 10 nieuws heb om met jullie te delen.
Michiel

Zondag 22:00: Nabrander wakkere Rein

Anna belde me een uurtje geleden. Rein had zelfs geglimlacht!
Maarten mailde me net en vertelde dat Rein een hele periode zelfstandig heeft geademd vanavond. Pijpje blijft er in en inmiddels wordt hij weer beademd. Maar om een voor mij onbekende reden hebben ze hem even zelf laten proberen en het lukte. Jerommeke op eigen adem!
Morgen belangrijke etappe voor Rein: alle deskundigen gaan al vroeg in overleg over wat te doen. Wat gaat er met de nek gebeuren (Hoe erg is het? Wat is het precies en wat gaat eraan gebeuren) en kan er al met het gezicht worden begonnen?
Groet Michiel

Zondag 18:30 uur: langzaam wordt Rein weer wakker

Rein ligt eigenlijk de hele tijd in slaap. Ook tijdens het wekken. Alleen zo nu en dan komt ie even uit zijn diepste slaap en sluimert hij even. De kleinste beweging maken lijkt een enorme inspanning voor hem.

Anna en Carel zijn nog bij hem. Toen ik hem net verliet was hij vergeleken met gisteren erg actief: schouders optrekken, armen bewegen, hoofd zelfs naar links en rechts bewegen. Ik had zelfs het idee dat hij probeerde te praten. Kan natuurlijk niet. Hij heeft een adembuis in zijn mond en keel. Bovendien is zijn mond voorlopig nog niet in staat om goed te bewegen.
Hij reageerde op de vraag om met zijn wenkbrouwen en ogen te bewegen. We hadden zelfs de indruk dat hij ons kon zien toen hij een paar keer zijn ogen probeerde te openen. Alles lukt tot nu toe weer. Dat wil zeggen dat hij alle comondo's wel een keer opvolgt. Je vraagt hem voortdurend wat, maar hij is slechts zo nu en dan even uit zijn diepe slaap terug. Hij heeft alleen vandaag nog niet zijn benen bewogen. Maar dat komt nog wel. Hij ligt niet meer helemaal plat, maar zijn hoofd en romp liggen ietsomhoog. Dan kan het vocht in zijn hoofd tenminste een uitweg in dat grote lichaam vinden ipv gevangen blijven daarboven in zijn hoofd.
Morgenochtend na de ochtendplanning hoop ik wat te kunnen vertellen. Reken er niet op. Maar de blog checken kan altijd.
gr Michiel

Postadres Reinout

Rein kan zolang hij op de IC ligt alleen kaarten ontvangen. Het adres:

AMC

IC unit 3, bed 9

Postbus 22660

1100 DD Amsterdam

Zondag 14:00 Verjaardag Isaac uitgebreid gevierd!

In Broek, in de zon en met veel familie wordt de verjaardag van Isaac gevierd.
Vanaf nu wordt Rein weer 'gewekt'. Verwacht wordt dat hij weer aan het begin van de avond zijn eerste reacties zal geven. Ik probeer jullie om 20:00 uur weer te berichten.
gr Michiel

Zondag 09:00 uur: Geen nieuws

Vandaag is wederom een 'rustdag' voor Rein. Ik verwacht dat ze hem vanmiddag weer willen wakker maken en willen kijken hoe hij reageert. Ik probeer om 14:00 uur een nieuw bericht te plaatsen.
Michiel

Zaterdag 22:55uur: Rein weer in slaap gebracht

Slapen en waken, relatieve begrippen. Nadat om een uur of 10 vanavond de verantwoordelijke arts gezegd had dat hij voldoende response had gezien van Rein zijn Anna en ik naar huis gegaan.
De artsen waren meer tevreden dan wij. Wij herinnerden ons dat Rein na een korte periode nadat de slaapmiddelentoeding was gestopt begon met reageren. Dit keer was dat anders. Het duurde en het duurde maar. Van de arts begrepen wij pas vanavond dat het heel gebruikelijk is dat de patient (Rein in dit geval) zo laat pas reageert:
1. Het is de eerste keer na de operatie dat hij echt 'helemaal wakker' is gemaakt.
2. Rein krijgt sinds gisteren (vrijdag) andere slaapmiddelen dan de eerste twee dagen. Deze slaapmiddelen werken langer door na het stoppen. Een van de artsen zei dat oudjes er wel eens drie dagen over doen na het gebruik van deze 'slapers' om weer wakker te worden.
Eigenlijk hebben we ons dus voor niets een beetje zorgen gemaakt vanmiddag dat hij zo traag 'op gang kwam'.

Wat hebben we vanavond allemaal gezien:

1. Hij trok zijn benen op. Ook zijn armen. Soms spontaan en een enkele keer na een kleine pest-prikkel die de arts hem toediende (nageldrukken)
2. Hij reageerde op het aanspreken van Anna door met zijn ogen en wenkbrouwen te bewegen. Niet elke keer dat Anna het vroeg, maar vaak genoeg om seriues te nemen.
3. Hij probeerde een keer zijn hoofd te bewegen richting Anna

Toen we hem vanavond achter lieten, was zijn gezicht weer een stuk vooruit gegaan. De wattenstaafjes uit zijn neus zijn weggehaal. De prop gaas in zijn mond is ook verwijderd. Zijn hoofd is inmiddels vrij van verband en fixatie hulpmiddelen. Vanaf zijn bovenlip is het echt weer Reinout. Hij wordt natuurlijk wel beademd. Een pijpje in zijn rechtermondhoek. En om zijn nekprobleem niet op te laten spelen, heeft hij zo'n kraag aan, waardoor zijn hoofd tov zijn borst wordt gefixeerd.

Hij ligt er weer bij als zich zelf. Op zijn rug, als een echt Jerommeke, zo'n immense borstkas en met stevige armen.

Michiel

Ps: Isaac is morgen jarig!!

Zaterdag 19:45 uur: Rein reageert iets meer

De bedoeling is natuurlijk dat Rein op comando's reageert door ze uit te voeren. Vanmiddag reageerde hij wel door te bewegen, maar voerde nog geen opdrachten uit. Daarnet heeft hij enkele aanwijzingen opgevolgd. Hij begint dus wel adequaat (zo noem je dat geloof ik) te teageren. Heeft zelfs even geprobeerd zijn ogen te openen en heeft ook geprobeerd zijn hoofd naar Anna te draaien.

Het duurt allemaal zo lang. Vanmiddag om 14:00 zijn ze al gestopt met hem in slaap te houden. Hij wordt langzamer wakker dan vorige keren. Dat schijnt vaker voor te komen. Ook is het zo dat hij gisteren na de operatie alleen maar tot het niveau van 'armen en benen bewegen' is wakker gemaakt. Omdat ze toen alleen wilden vaststellen dat hij niet verlamd was. Nu eisen ze weer meer van hem en dat duurt langer. En het is de eerste keer na de operatie dat ze hem zo ver bij willen brengen.
De verpleegkundige neemt nog alle beslissingen en hoeft nog niet te overleggen met de arts. Dit beschouw ik ook maar als een hoopgevend teken.
Ik ga weer naar hem toe.
Uiterlijk vanavond om 23:00 uur plaats ik het volgende bericht.
Michiel

Zaterdag 17:15 uur: Rein heeft weer gereageerd

Het proces van wakker maken duurt lang. Hij moet van heel ver komen. Maar een kwartier geleden heeft hij gereageerd op de stem van Anna door met zijn ogen te bewegen en zijn rechterarm te bewegen. Het duurt lang, het wachten op deze signalen, maar gelukkig heeft hij voorzichtig gereageerd.

Zaterdag 15:30 uur: Rein wordt wakker gemaakt

Ruim een uur geleden is men gestopt met het toedienen van de medicijnen die Rein in slaap houden. We wachten nu op het moment dat hij ''wakker' wordt zodat we kunnen zien dat zijn armen en benen weer beweegt. Als hij weer bewogen zal hebben, gaat het nog steeds goed met zijn neurologische toestand. Dan weten we weer genoeg en zal hij acuut weer in slaap gebracht worden. Tot dat zijn nekprobleem is opgelost, moet hij rustig in slaap blijven. Anna en Dave zijn bij hem. Broer Maarten, Maureen en ik zijn net even weggelopen om dit berichtje te maken.
Ik verwacht dat ik om 17:00 uur weer een bericht kan plaatsen.

Michiel

20:00 uur: Operatie geslaagd, armen en benen bewogen!!

Goed nieuws dus. Anna, Carel, Dave (hoofd vd IC en vriend van Reinout) en ik waren in de bezoekkamer even aan het kletsen toen de zuster het goede nieuws kwam brengen. Hij is niet helemaal wakker gemaakt en meteen na de beweging is de slaap medicatie weer opgevoerd. Hij moet immers nog rustig blijven omdat het nekprobleem nog moet worden aangepakt.
Op de MRI van vanmorgen is niet duidelijk geworden hoe groot de nekschade is. Er zou een band (net zo als je knie?) uitgerekt kunnen zijn waardoor de zenuwbanen in de nek te veel speling hebben en daardoor geschadigd kunnen raken. Omdat het probleem nog niet precies duidelijk is, is ook de oplossing/behandeling nog onduidelijk. In het uiterste geval zou de nekwervel ook met een plaatje worden gefixeerd, gelijk nu in zijn rug is gebeurd. Voor het weekend staan geen verdere behandelingen of onderzoeken gepland.
(Een blije) Michiel

Naschrift: De kaakchirurg heeft een plan klaar om zijn gezicht te herstellen. Maar wil eigenlijk pas het liefst aan de slag als het nekvraagstuk is opgelost. Voor de kaakchirurg staat Rein maandag op de planning. Deze planning kan wegens acute gevallen anders uit vallen. Voor een zekere plek staat hij ieg gepland op donderdag a.s. Maar er is ook in een ziekenhuis niets veranderlijkers dan een planning!!