Over geluk en pech en zo..

Gelukkige lezers,

Gisteren heb ik het weer zo'n vijf keer gezegd tegen vrienden die ik tegen kwam: "Ja, ik heb wel geluk gehad".

En natuurlijk is dat ook zo. Geluk met mijn lieve Anna, die me de hele middag laat doorslapen, ook al maken de kids er een enorme rotzooi van. Geluk met de kinderen natuurlijk. En geluk dat ik zelf uit zo'n grote familie kom, met ondersteunende broers en liefhebbende ouders. Geluk met zo'n lieve (en ervaringsdeskundige) schoonfamilie, wat eigenlijk ook wel weer logisch is, als je Anna kent. Geluk met veel goede vrienden, die me mee uit nemen. Geluk met uitstekende collega's die klussen overnemen, zonder er meteen met de klant vandoor te gaan. En zo kan ik nog wel een tijdje doorgaan.

En natuurlijk ook medisch geluk. Dat de trauma ambulance in staat was mij op straat klaar te maken voor vervoer. Dat Dave zelfs zo'n vooruitziende blik heeft gehad dat hij de week na het ongeluk vrij had geblokt om vanuit zijn werkkamer op dezelfde IC van het AMC toezicht te houden op mij, mijn familie en al zijn collega specialisten. Dat niet alle eventuele voorspellingen van het AMC uitgekomen zijn. Dat mijn lichaam in goede conditie is, zodat het herstel razend snel gaat. Dat ik nu nog elke week voel dat er vooruitgang is.

En toch, is het ook gewoon domme pech. Pech dat ik nou juist daar aan het fietsen was, ruim drie maanden geleden. Dubbel pech dat daar nou ook een auto aan het rijden was. Ook pech dat we boven op elkaar zaten. Dat ik over de motorklep met mijn hoofd tegen de sponning tussen de voorruit en de zijruit ben geklapt. Pech met veel letsel. Ik had er ook gewoon een gekneusde schouder aan over kunnen houden. Of een gebroken sleutelbeen, zoals bijna alle wielrenners. Of pech dat ik niet gewoon met mijn billen door de voorruit gen gegaan. Die konden wel wat hebben. Of pech dat ik niet helemaal over de voorruit ben gevlogen met een zachte landing in het gras.

Hoe het ook zij. Op de een of andere manier kleeft er aan mij dat ik 'altijd geluk heb' (ik ben nog niemand tegen gekomen die zegt; "het verbaast me niets dat jou dat is overkomen"). Nu ook weer, tijdens het revalideren. Misschien is het grootste geluk voor mij wel, dat ik daar ook in ben gaan geloven. Niets zo fijn, als zeker te weten dat je vaak geluk hebt. Of het zo is doet er niet toe. Het vertrouwen hebben in je eigen geluk (wat toch net weer iets anders is dan mazzel) maakt het leven een stuk aangenamer en fijner. Misschien is dat weer naief, maar gelukkig heb ik dat zelf niet door.

Groet, Reinout

PS Deze week bij de tandarts geweest, athans bij het ACTA. Een gebouw zo groot als de Arena vol met tandartsen. Wat heb ik toch weer een geluk, dat dat bestaat.