Mantelzorg met Maarten H.

Lieve lezers,

De afgelopen week geen ziekenhuisbezoek. Ook wel eens rustig. Ook voor hen.

Heb wel de nodige zorg gekregen van mijn omgeving. Natuurlijk Anna, de kids (ja, ook zij geven af en toe zorg). En tot slot ook nog mijn ouders (in de praktijk mijn moeder dus) van in de 80 die dit weekend op Teun en Lot hebben gepast.

Maar de mantelzorg gaat verder. De brieven, kaarten en emails die ik binnen krijg, maken langzaam plaats voor fysieke ondersteuning tijdens de revalidatie. Donderdag kwam Maarten Hesselt bijvoorbeeld om mij mee te nemen naar het zwembad. Spannende en levendige ervaring. Allereerst in de auto naar het Marnixbad. Invoegen met een versleten koppeling. Kan mijn lichaam nog steeds niet in een torsie krijgen, dus kijk ik maar vol vertrouwen recht vooruit. Langzaam, maar met veel lawaai, zoals wel vaker bij Maarten, komen we in beweging. Gelukkig staat het eerstvolgende stoplicht op groen.

Het Marnixbad zelf is opgesplitst in twee baden. Een van 30 graden voor de bejaarden, het andere veel kouder, voor de snelle baantjes trekkers. Via het trapje laat ik mij langzaam in het bejaardenbad glijden en tot mijn verbazing blijft Maarten op reddingsafstand om mij heen zwemmen. Dat is nog eens mantelzorg! Tot duidelijk wordt dat er ook jonge moeders in dit bad rondzwemmen. De reddingsafstand wordt wat opgerekt. Gelukkig is Maarten niets veranderd als hij mij aanspoort om ook het koude baantjes bad te proberen. Geen medelijden dus. Ook ik ben niets veranderd, en laat me raken in mijn zucht naar competitie. Ik gun hem wel de snelheid...

Deze week ook opgehaald door Rien en Ruud van Hunter Douglas, voor een lunch. Fijn om te ervaren dat ook klanten aan mantelzorg doen en zelfs, uit Rotterdam, de moeite nemen om hier, in Durgerdam, uit de kijken over het water naar de randen van 020. Bij het uitparkeren stond ik op de weg. Hoorde achter mij een luid geraas van een asobak, die met zijn gaspedaal duidelijk maakt dat ik echt even opzij moet. Langzaam draai ik mij om, hij kijkt mij recht in mijn gehavende gezicht met oogklep. Twijfel in zijn ogen. Onzeker wat te doen. Ik zie zijn hersens kraken: "dit kan ik eigenlijk niet meer maken." Hij schakelt wat nerveus van 2 naar 3 en terug. Langzaam passeert hij via het gras. Zodra hij voorbij is geeft hij volgas, weer stoer en vastberaden.

Ook mantelzorg van collega vrienden. Chris van Wijk kwam langs. Onder het mom van wat werk dat ze overneemt, veel bijgepraat over haar vakantie. Ook Dion Zoontjes op ons terras in de zon gesproken. Natuurlijk onder het mom dat de kinderen het leuk met elkaar zouden hebben, konden wij bijpraten. Het samenzijn met collega's roept bij mij op om over het werk te praten en denken. Terwijl ik juist ook geniet van het feit dat ik niets hoef te doen. Stof tot nadenken, met dank aan Chris en Dion.

Deze week verder nog bezoek van Sander en Eloise. Twee vrienden bij wie we twee weken voor mijn ongeluk nog gelogeerd hebben en waar de kids het woord "keten" hebben geleerd (en in de praktijk hebben gebracht). Deze avond echter zonder kinderen, veel gesproken over mijn ongeluk. Blijft opvallend hoe vaak ik het kan vertellen. Luisteren is ook een vorm van mantelzorg, lijkt me.

In de laatste week van het ziekenhuis heb ik gesproken met artsen over mijn revalidatie. Toen zag ik nog heerlijke kuuroorden voor me in tropische gebieden met veel zon en zee. Na deze week weet ik beter. Niets geneest zo goed als de zorg van familie, vrienden, collega's en klanten. Die zon en zee komen nog wel.

Groet, Reinout

PS Voor de lezers die denken dat alles weer koek en ei is, en zich afvragen waarom lees ik dit eigenlijk. Komende week twee bezoeken aan het ziekenhuis (rug en kaak) en een bezoek aan de fysio. Vooral de rug wordt belangrijk. Wat mij betreft gaan de foto's duidelijk maken dat de schroeven en metalen pinnen nog op hun plaats zitten.