Lieve Anna, familie en vrienden,
Vanavond precies vijf weken geleden, stapte ik op mijn racefiets om te genieten van de mooie natuur en mijn overgewicht wat in de hand te houden. Het weer was vergelijkbaar met nu; een rustig zonnetje, een beetje wind tegen en een enkele wolk.
Inmiddels geniet ik elke dag van de natuur. Nog veel meer dan ik toen deed. En inmiddels drink ik dagelijks 7 pakjes nutridrink om te zorgen dat ik niet teveel gewicht verlies. De enige constante lijkt het weer te zijn.
Het allerbelangrijkste verschil is echter dat ik 5 weken geleden echt niet had durven geloven dat ik zoveel steun, warmte, liefde en betrokkenheid van jullie zou krijgen. Ongelooflijk! (de eerste week was ik daar zo van ondersteboven dat het zeven dagen duurde voordat ik deze nieuwe realiteit onder ogen durfde te zien)
Afgelopen november ben ik 40 geworden en heb dat met 40 vrienden gevierd. Ik dacht toen dat deze formule nu nog kon omdat ik op mijn 50ste nooit meer zoveel mensen bij elkaar zou kunnen scharrelen. Na al jullie berichten op internet, mail en vooral via de post, weet ik beter; ik wordt de oudste mens op aarde.
De komende periode zal ik proberen jullie op de hoogte te houden van mijn vorderingen. Het voelt wel raar om over mezelf te schrijven (ben ik zo belangrijk dan?). Tegelijkertijd hoop ik op deze wijze ook contact met jullie te onderhouden. Vooralsnog is een bezoek per dag nog best vermoeiend.
Veel, heel veel dank voor alle brieven, kaarten, reacties, eten, rietjes, boeken en tijdschriften die elke dag nog steeds binnen komen. Ik leef daarop, ik zie daar naar uit in mijn wandeling naar de brievenbus en jullie geven me daarmee veel steun. Steun die ik nog nodig zal hebben in de komende periode, want het komt nu aan op rust en geduld. En hoewel ik volgens sommigen ogenschijnlijk een rustige uitstraling heb, ben ik ook iemand waar altijd iets moet gebeuren.
Vrijdag a.s. ga ik weer naar de kaakchirurg in het AMC. Komend weekend dus meer berichten over het twee jarenplan van onze docter Schumacher van het AMC.
Liefs Reinout
PS, voor ieder die eerdere blogs heeft gelezen; Michiel en Geert zijn broers van mij, Evert Jan is mijn schoonvader, jullie weten wel de vader van de liefste en mooiste vrouw op aarde!
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
9 opmerkingen:
lieve reinout, vanavond teruggekomen uit italie en zojuist je verhaal gelezen en alle voorgaande van je familie. ontroerend.
zo blij dat je vooruit gaat en dat je weer thuis bent. heel vaak aan je gedacht tijdens de vakantie. en vandaag tref ik jouw eerste eigen bericht!! geweldig. ik zie je lopen daar bij het huis. laat snel weer van me horen. veel liefs, chris en jos.
Hoi Reinout
Ik begrijp dat dat ritje 1 voordeel bracht wat ook je doel was: Je gewicht in de hand houden! Wil je de volgende keer iets minder rigoreuze methodes gebruiken? Wij zitten nog in Canada. ik ga je in augustus bezoeken!
Sterkte.
Niko
Lieve Rein, weer zit ik met tranen in mijn ogen achter de PC, het is je nog nooit zo vaak gelukt als de afgelopen 5 weken....... Een bericht van jouw eigen hand geeft tranen door emotie maar ook door jouw humor die gelukkig alleen nog maar groter is geworden, heerlijk!
Blijf genieten van je lieve vrouw en kinderen, de natuur, dat onverwachte gewichtsverlies maar ook van elke stap in het genezingsproces, hoe zwaar ook. Enne, zeelucht zal je ook goed doen dus zodra het kan nodigen we jullie bij deze uit voor een BBQ/etentje in het Haarlemse! veel liefs Hanneke (en derk)
Lieve Rein en Anna,
Wat een ongelofelijk idee, Rein zelf achter de compu, terwijl Eb en Eef in Zeeland zitten.
Wij volgden op afstand natuurlijk alles, maar deden verder niet veel voor jullie! Sterker nog, wij profiteerden van jullie prachtige wieg, waarin de kleine Aleid van heeft liggen stralen.
Wat heerlijk dat alles nu gaat zoals het gaat; we zijn zo opgelucht door de laatste berichten.
Houwen zo!
Veel liefs,
Toon en Mien.
Ja hoor daar gaan we weer... tranen met tuiten achter de computer! Rein wat kan je mooi schrijven, en wat een super verrassing voor iedereen om nu een bericht van jou zelf te mogen lezen!!! Hang in there! En ja we hangen met z'n allen aan je blog dus vooral doorgaan.....
Veel liefs, Bar Lameris
Waarde Rein,
ik begrijp nu dat toen je twee jaar geleden met veel bravour rechtopzittend met ruim 40 kilometer per uur een paar zeogende wielrenners inhaalde dat ook was om de boel beter in de gaten te houden en niet alleen om die anderen tot nietige sportievelingen te nivelleren.
Maar blijer ben ik dat jij zelf het woord weer tot ons kan richten, weer getuigd van je enorme levenslust en het niet kunnen stil zitten. Probeer af en toe te luisteren naar de mensen om je heen (zal soms zelfs wel moeten) en probeer er het positieve uit te halen. Je had vast nooit kunnen denken dat een dagelijkse wandeling naar je eigen brievenbus zo geweldig zou zijn. Probeer dat gevoel vast te houden!
Groet, Derk en geef Anna een dikke zoen.
Hoi Rein,
Fijn om je zelf aan de knoppen te zien... Ja de komende maanden zullen wel lastig zijn, als het herstel langzamer gaat dan in de eerste vijf weken... Beterschap en blijf maar schrijven, hoewel dat wellicht een beetje gek voelt om over jezelf te schrijven. Het is fijn om over je (vooruitgang) te kunnen lezen. Take care gj
Lieve Reinie,
Wat heerlijk dat jij nu achter de knoppen zit!! Super. Wat ga je snel vooruit! Kan me goed voorstellen dat het raar is om zo over jezelf te schrijven en over wat je allemaal mee maakt (gaat meemaken), maar tje wat moet het ook allemaal heftig zijn wat jij te verwerken krijgt in deze dagen. In een flit second je hele leven op zijn kop! Ja en die 50 vrienden, appeltje eitje! Sterkte! Ciao Marieke
Ha reinout,
Er leven waarschijnlijk nog veel meer mensen mee dan jij denkt.
Wat een schrik en wat fijn om te horen/lezen dat het in ieder geval de goede kant op gaat.
Veel sterkte.
Bart
Een reactie posten