Lieve lezers,
Zit nu, vrijdag avond, heerlijk buiten te genieten van de mooie avond. Rechts wat koeien die lopen te grazen, recht vooruit wat paarden en links onze eigen schapen. Ziet er vredig uit allemaal. Anna met vriendinnen naar de stad. Mooi moment om weer eens wat te schrijven.
Deze avond kon al niet meer stuk.Voor het eerst sinds 7 weken weer echte pasta gegeten met een handgemaakte loempia. Heerlijk. De kaken gaan nog wat onwennig op en neer, maar ze doen het weer. Langzaam vermalen ze de loempia met zoet-zure saus. Nu nog even nagenieten en hopen dat mijn maag vannacht niet gaat protesteren.
Mijn maag zal er toch aan moeten wennen. Geen deeltijdwerk meer voor hem. Nooit meer hagelsag uit een rietje, plakken chocola met de hand geraspt, nutridrankjes, appelsap en verdunde kwark door een buisje. Nee echt voedsel. Vanaf nu echte pasta, dan gebakken aardappelen, vervolgens over een paar dagen flink doorgebakken biefstuk. En allemaal dik gekruid natuurlijk. Dus vanaf nu moeten de darmen weer fulltime aan de slag! Toch wordt hij nog ontzien, want alcohol zit er nog niet in voorlopig.
Vanmiddag zijn namelijk in het AMC bij de kaakchirurg de elastieken en de spalken verwijderd. De spalken (soort ijzerdraad) zaten rondom elke kies behoorlijk vast gevlochten, maar met wat rukken en trekken ging het vrij snel. Terwijl ik gespannen in de stoel zat, verbaasde de mondhygieniste zich over het feit dat deze kaakchirurg de spalken zomaar doormidden knipte en los trok. De nette variant is dat het gevlochte ijzerdraad keurig uit elkaar gedraaid, wordt met hier en daar een verdoving. Blijkbaar nu niet nodig.
Eerde deze week waren we samen op bezoek bij de plastiche chirug. Wel voor mij natuurlijk. En ook in het AMC zodat elke verbouwing echt op medische gronden gebeurt. Hoewel na een uurtje de verleiding om het begrip "medische gronden" wat op te rekken wel groot werd. Zelfs Anna kreeg de smaak te pakken en ja denk ik nu, we hebben ten slotte een happy family verzekering.
Oog
Aan mijn linker oog kan gesleuteld worden, zodat hij wat beter gaat sluiten.
Onderlip
Mijn linker onderlip zit geen spierbeweging in, zodat er een scheve mond ontstaat zodra die open gaat. Een mogelijke oplossing van de plastische chirurg is om met Botox (jawel, ik hoor er bij) de zenuwen van mijn rechter onderlip te "verlammen" zodat de rechter spierbeweging ook niet meer werkt. Is het in ieder geval in evenwicht. En de glimlach is omhoog, aangezien die spieren nog wel werken. Nooit meer chagerijnig! Geniale oplossing volgens mij. De achterliggende gedachte vind ik nog wel wat dubieus. Nooit meer iets repareren, gewoon de rest ook molesteren.
Neus
Mijn neus is op een aantal plekken gebroken en is tijdens een van de operaties na het ongeluk opniew in elkaar gezet. Hierbij is het linker neusgat fors verkleind (voor de mensen die mij niet goed kennen, daar was ruimte zat voor, zal ik maar zeggen). Gevolg is dat mijn neus scheef de andere kant op staat. Dit kan op twee manieren verholpen worden. Je voelt hem al aankomen. Maar welke oplossing is nu op medische gronden?
Na het twee jaren plan.
Afijn, we kunnen zo nog wel een tijdje doorgaan en het hele lichaam onder handen nemen. Doen we maar niet. Als jer er eenmaal aan begint komt er geen einde aan. Na een uur worden we gered uit onze dilemmas. De docters komen pas in actie als alle zwellingen opgelost zijn, als alle toekomstige noodzakelijke operaties uitgevoerd zijn, en als alle litekens weer zacht aanvoelen. Afijn, pas aan het eind van het 2 jarenplan gaan we ons hier druk om maken.
Voorlopig leef ik dus bij de dag. Straks nog een heerlijk stukje loempia met zoet-zure saus en de dagelijkse wandeling naar de brievenbus voor het NRC. Even lezen wat er buiten mijn wereld nog gebeurt...
Groet, Reinout
PS Kom er achter dat ik aardige trekken vertoon van een "hulpverleningsverslaafde". De specialisten van het AMC zijn niet alleen erg goed, maar ook echt gezellig en ik verheug me al op de volgende afspraak. Is er iemand die me daar vanaf kan helpen?
vrijdag 24 augustus 2007
zaterdag 18 augustus 2007
Blik op de oogpoli
Lieve lezers,
Anna zit naast me, zoals altijd in het AMC. Dat is fijn, voelt als een uitje. Samen zonder kids. We zijn op de oogpoli, tot de tanden (geintje) bewapend met leesvoer. We kennen de logistiek daar inmiddels. Gelukkig zegt dat niets over hun vak, hoewel bij elk uur wachten de twijfel daaraan toeneemt. Gelukkig zijn er andere mensen die ongeduldig, nee dat is niet het juiste woord, eerder wanhopig scheldend over de gang lopen. Dat lucht op. Ook voor mij.
Er loopt een man voorbij, in gedachte verzonken. Hij wordt achtervolgd door een roepende co-assistent; "professor, professor.....". Anna en ik kijken elkaar aan, en moeten omzichtig lachen. Wat een andere wereld. Wel fijn om te weten dat er in ieder geval wel een professor aanwezig is.
Zelf blader ik met een oog door de Hide&Chic, een tijdschrift voor "de kunst van het genieten". Het staat er echt. Mooie Oosterse plaatjes, met Westerse luxe. Ja, geen kunst, zo te genieten. Anna leest Nicci French. Vraag me af of zij geniet. Het eerste hoofdstuk gaat over een fiets ongeluk. Kan er blijkbaar geen genoeg van krijgen. Langzaam afkicken, geen cold turkey. De titel luidt "tot het voorbij is". Ik heb het boek met liefde gekregen van een vriendin. Ik ben sinds mijn ongeluk een stuk minder cynisch, dus ga ik er vanuit dat ze het zelf niet gelezen heeft. Of ze moet een speciale vorm van humor hebben. Nee, ik zeg niet wie ze is.
Drie uur later lopen we weer richting auto. We hebben in totaal 20 minuten gesproken met twee verschillende assistentes. Met goed en minder goed nieuws. Het minder goede nieuws is dat mijn linker ooglid nog niet goed sluit. Het goede nieuws is dat ik wel meer kan zien dan twee weken geleden. Ander goed nieuws is dat we met wat bluf ("ja echt waar mevrouw, de co-assistent zei dat we een afspraak met de professor zelf moesten maken") over enkele weken de professor zelf kunnen spreken. Zelf sta ik vaak ambivalent t.o.v. hierarchie en authoriteit. Maar ja, als zij zelf een pyramide bouwen, nodigt dat natuurlijk uit om hoog in te steken.
Ook goed nieuws is dat we dinsdag a.s. weer bij het AMC terecht kunnen. Ditmaal bij de plastische chirurg. Niet zozeer om mij om te toveren tot de nieuwe George Clooney, maar om te onderzoeken in welke mate de zenuwen rondom mijn oog een rol spelen bij het niet sluiten. Best wel spannend, aangezien op dit moment wat mij betreft het oog de meest onzekere factor is. Voor zowel mijn rug, nek een kaak ligt een lange termijn plan klaar, dat is een kwestie van volhouden; rug recht, borst vooruit, kaken op elkaar. Maar voor wat betreft mijn oog heb ik daar nog geen zicht op (ook subtiel he?). Dus over een paar dagen meer nieuws.
Liefs, Reinout
PS Vandaag voor het eerst met Luuc en Joost even naar de locale kroeg geweest in Uitdam voor appelsap met een rietje. Zat een vrouwelijke collega van de Baak met een knappe man. Romantiek in de lucht? Nee geen namen. Alweer niet, of nog niet...
Anna zit naast me, zoals altijd in het AMC. Dat is fijn, voelt als een uitje. Samen zonder kids. We zijn op de oogpoli, tot de tanden (geintje) bewapend met leesvoer. We kennen de logistiek daar inmiddels. Gelukkig zegt dat niets over hun vak, hoewel bij elk uur wachten de twijfel daaraan toeneemt. Gelukkig zijn er andere mensen die ongeduldig, nee dat is niet het juiste woord, eerder wanhopig scheldend over de gang lopen. Dat lucht op. Ook voor mij.
Er loopt een man voorbij, in gedachte verzonken. Hij wordt achtervolgd door een roepende co-assistent; "professor, professor.....". Anna en ik kijken elkaar aan, en moeten omzichtig lachen. Wat een andere wereld. Wel fijn om te weten dat er in ieder geval wel een professor aanwezig is.
Zelf blader ik met een oog door de Hide&Chic, een tijdschrift voor "de kunst van het genieten". Het staat er echt. Mooie Oosterse plaatjes, met Westerse luxe. Ja, geen kunst, zo te genieten. Anna leest Nicci French. Vraag me af of zij geniet. Het eerste hoofdstuk gaat over een fiets ongeluk. Kan er blijkbaar geen genoeg van krijgen. Langzaam afkicken, geen cold turkey. De titel luidt "tot het voorbij is". Ik heb het boek met liefde gekregen van een vriendin. Ik ben sinds mijn ongeluk een stuk minder cynisch, dus ga ik er vanuit dat ze het zelf niet gelezen heeft. Of ze moet een speciale vorm van humor hebben. Nee, ik zeg niet wie ze is.
Drie uur later lopen we weer richting auto. We hebben in totaal 20 minuten gesproken met twee verschillende assistentes. Met goed en minder goed nieuws. Het minder goede nieuws is dat mijn linker ooglid nog niet goed sluit. Het goede nieuws is dat ik wel meer kan zien dan twee weken geleden. Ander goed nieuws is dat we met wat bluf ("ja echt waar mevrouw, de co-assistent zei dat we een afspraak met de professor zelf moesten maken") over enkele weken de professor zelf kunnen spreken. Zelf sta ik vaak ambivalent t.o.v. hierarchie en authoriteit. Maar ja, als zij zelf een pyramide bouwen, nodigt dat natuurlijk uit om hoog in te steken.
Ook goed nieuws is dat we dinsdag a.s. weer bij het AMC terecht kunnen. Ditmaal bij de plastische chirurg. Niet zozeer om mij om te toveren tot de nieuwe George Clooney, maar om te onderzoeken in welke mate de zenuwen rondom mijn oog een rol spelen bij het niet sluiten. Best wel spannend, aangezien op dit moment wat mij betreft het oog de meest onzekere factor is. Voor zowel mijn rug, nek een kaak ligt een lange termijn plan klaar, dat is een kwestie van volhouden; rug recht, borst vooruit, kaken op elkaar. Maar voor wat betreft mijn oog heb ik daar nog geen zicht op (ook subtiel he?). Dus over een paar dagen meer nieuws.
Liefs, Reinout
PS Vandaag voor het eerst met Luuc en Joost even naar de locale kroeg geweest in Uitdam voor appelsap met een rietje. Zat een vrouwelijke collega van de Baak met een knappe man. Romantiek in de lucht? Nee geen namen. Alweer niet, of nog niet...
dinsdag 14 augustus 2007
Einde van de rouwcurve....
Lieve allemaal,
Eindelijk een aanleiding om naar een psycholoog te gaan. Gisteren bij een gespecialiseerde traumapsycholoog toch een illusie armer. Zo ongeveer halverwege het gesprek zei ze doodleuk: "...onderzoek heeft uitgewezen dat de rouwcurve niet bestaat". Ik schrok op uit mijn gepruttel, gesteggel en gemurmel over hoe het toch komt dat ik niet boos ben (geweest) en alles best rustig aanvaard. Ben er meteen weer helemaal bij. Alert en wakker.
De rouwcurve (ofwel de verschillende fases bij tegenslagen zoals "ontdekking","boosheid", "woede", "apathie" en uiteindelijk "toekomst perspectief" voor de nieuwe situatie), daar heb ik de afgelopen 10 jaar wel even een deel van mijn geld mee verdiend. Bestaat dus niet. Weg broodwinning....
Ondanks deze tegenvaller, toch een goed gevoel aan het gesprek over gehouden. We komen er samen uit dat ik nog onvoldoende aanleiding/klachten/leed heb om echt in behandeling te gaan. Opgewekt (?) zegt ze dat dat nog kan komen als ik minder pijnstillers krijg, en dan als het ware uit mijn verdoving tevoorschijn zou kunnen komen...
Vorige week nog kleine frustraties dat ik niets kon doen toen Lotte en even later Isaac midden in de nacht de boel op stelten zetten. Lig ik maar in mijn bed, wakker, oren gespitst, hulpeloos, Anna eruit, na een uur is het weer stil. De volgende morgen stelt Anna me gerust dat ik me geen zorgen hoef te maken; "zodra je beter bent, haal je alles gewoon weer in. Heb je nog tijd genoeg voor." Dat is waar, ze zijn nog jong en ik heb nog een jaar of vijftien voordat iedereen de deur uit is...."
Deze week geen frustraties. Vannacht ging Lotte weer los. Ik uit bed en Lotte zelf haar speen laten zoeken. Werd eerst wat lastig in het donker, maar dankzij mijn bijdrage om het licht aan te doen, was het snel verholpen. Volledig voldaan stapte ik weer mijn bed in; mijn eerste bijdrage in de nacht, snel, succesvol en eigenlijk heel simpel. Gewoon even het licht aan doen.
Kon zelf niet meer slapen. Wel gelukkig, zelf overtuigd, en weer wat eigenwijzer. Liet mijn gedachten de vrije loop. Dacht terug aan de psycholoog, zij kon gewoon niet gelijk hebben. De eerste mogelijkheid is dat het onderzoek niet deugt en de rouwcurve wel bestaat. De tweede mogelijkheid is dat het onderzoek wel deugt, alleen dat ik nog in de "ontkenningsfase" zit, waaruit impliciet blijkt dat de rouwcurve wel bestaat.
Ha gelukkig, ik heb het nog, vertrouwen in mijn eigen redeneringen en ik weet inmiddels ook dat ze voor anderen niet altijd dezelfde logica uitstralen. De rest van de nacht weer geslapen als vanouds.
Liefs Reinout
PS. onder de winnende inzendingen over het bestaan van de rouwcurve worden de ingevroren restjes van de afgelopen weken verloot. Geen correspondentie over diegene die zijn eigen restje terug wint.
Eindelijk een aanleiding om naar een psycholoog te gaan. Gisteren bij een gespecialiseerde traumapsycholoog toch een illusie armer. Zo ongeveer halverwege het gesprek zei ze doodleuk: "...onderzoek heeft uitgewezen dat de rouwcurve niet bestaat". Ik schrok op uit mijn gepruttel, gesteggel en gemurmel over hoe het toch komt dat ik niet boos ben (geweest) en alles best rustig aanvaard. Ben er meteen weer helemaal bij. Alert en wakker.
De rouwcurve (ofwel de verschillende fases bij tegenslagen zoals "ontdekking","boosheid", "woede", "apathie" en uiteindelijk "toekomst perspectief" voor de nieuwe situatie), daar heb ik de afgelopen 10 jaar wel even een deel van mijn geld mee verdiend. Bestaat dus niet. Weg broodwinning....
Ondanks deze tegenvaller, toch een goed gevoel aan het gesprek over gehouden. We komen er samen uit dat ik nog onvoldoende aanleiding/klachten/leed heb om echt in behandeling te gaan. Opgewekt (?) zegt ze dat dat nog kan komen als ik minder pijnstillers krijg, en dan als het ware uit mijn verdoving tevoorschijn zou kunnen komen...
Vorige week nog kleine frustraties dat ik niets kon doen toen Lotte en even later Isaac midden in de nacht de boel op stelten zetten. Lig ik maar in mijn bed, wakker, oren gespitst, hulpeloos, Anna eruit, na een uur is het weer stil. De volgende morgen stelt Anna me gerust dat ik me geen zorgen hoef te maken; "zodra je beter bent, haal je alles gewoon weer in. Heb je nog tijd genoeg voor." Dat is waar, ze zijn nog jong en ik heb nog een jaar of vijftien voordat iedereen de deur uit is...."
Deze week geen frustraties. Vannacht ging Lotte weer los. Ik uit bed en Lotte zelf haar speen laten zoeken. Werd eerst wat lastig in het donker, maar dankzij mijn bijdrage om het licht aan te doen, was het snel verholpen. Volledig voldaan stapte ik weer mijn bed in; mijn eerste bijdrage in de nacht, snel, succesvol en eigenlijk heel simpel. Gewoon even het licht aan doen.
Kon zelf niet meer slapen. Wel gelukkig, zelf overtuigd, en weer wat eigenwijzer. Liet mijn gedachten de vrije loop. Dacht terug aan de psycholoog, zij kon gewoon niet gelijk hebben. De eerste mogelijkheid is dat het onderzoek niet deugt en de rouwcurve wel bestaat. De tweede mogelijkheid is dat het onderzoek wel deugt, alleen dat ik nog in de "ontkenningsfase" zit, waaruit impliciet blijkt dat de rouwcurve wel bestaat.
Ha gelukkig, ik heb het nog, vertrouwen in mijn eigen redeneringen en ik weet inmiddels ook dat ze voor anderen niet altijd dezelfde logica uitstralen. De rest van de nacht weer geslapen als vanouds.
Liefs Reinout
PS. onder de winnende inzendingen over het bestaan van de rouwcurve worden de ingevroren restjes van de afgelopen weken verloot. Geen correspondentie over diegene die zijn eigen restje terug wint.
zaterdag 11 augustus 2007
Minder elastiek (meer beweging?)
Lieve allemaal,
Gisteren bij de kaakchirug geweest in het AMC. Ziet er allemaal goed uit. Dat wil zeggen, het meerjarenplan hoeft niet te worden aangepast en ik loop nog "op schema".
De mondhygieniste heeft met behulp van 2 assistenten en een goed oplettende Anna de elastieken die mijn kaken op elkaar houden vervangen. Dit verliep prima, zonder pijn en in een snel tempo. De hoeveelheid elastiek is verminderd, waardoor ik mijn kaken enkele milimeters over elkaar kan veschuiven. Best raar om weer beweging in je kaak te voelen. Van de eerste kruimeltjes cake dopend in de thee heb ik genoten!
Deze situatie blijft nog twee weken, en dan kunnen alle elastieken (als alles goed gaat) eruit, inclusief alle spalken die om de kiezen gevlochten zitten. De timing kon beter; tegen die tijd is het fantastische kookschema van alle vrienden op zijn einde. Weken lang heb ik hier de lekkerste gerechten voorbij zien komen met de kaken op elkaar met tussen mijn lippen de rietjes van de Nutridrink. Wordt het vanaf eind augustus toch weer die 'kant en klaarmaaltijden....' maar wat zal ik ook daar van genieten!
Anna slaapt tegenwoordig met de elastieken uit het ziekenhuis naast haar bed. Zodra er een elastiek in mijn mond breekt, zal ze in actie moeten komen. Wat de drie specialisten samen in het ziekenhuis in een half uurtje voor elkaar hebben gekregen met specialistische tangetjes en van die kleine ronde spiegeltjes, zal zij als oplettende "thuis-doe-het-zelver" toch ook moeten kunnen.. denken ze in het ziekenhuis. Maar dan alleen met een wandspiegel en een waterpomptang. Toch wel grappig. Misschien dat ik in de komende twee weken mijn kaken eens extra langs elkaar zal laten schuren.....(mooie cliffhanger, toch?)
Liefs Reinout
PS. Met dank aan de oplettende lezers van de vorige blog, en excuus voor het hopeloze zoeken. Het is niet docter schumacher, maar dokter schoemacher. Succes met googlen.
Gisteren bij de kaakchirug geweest in het AMC. Ziet er allemaal goed uit. Dat wil zeggen, het meerjarenplan hoeft niet te worden aangepast en ik loop nog "op schema".
De mondhygieniste heeft met behulp van 2 assistenten en een goed oplettende Anna de elastieken die mijn kaken op elkaar houden vervangen. Dit verliep prima, zonder pijn en in een snel tempo. De hoeveelheid elastiek is verminderd, waardoor ik mijn kaken enkele milimeters over elkaar kan veschuiven. Best raar om weer beweging in je kaak te voelen. Van de eerste kruimeltjes cake dopend in de thee heb ik genoten!
Deze situatie blijft nog twee weken, en dan kunnen alle elastieken (als alles goed gaat) eruit, inclusief alle spalken die om de kiezen gevlochten zitten. De timing kon beter; tegen die tijd is het fantastische kookschema van alle vrienden op zijn einde. Weken lang heb ik hier de lekkerste gerechten voorbij zien komen met de kaken op elkaar met tussen mijn lippen de rietjes van de Nutridrink. Wordt het vanaf eind augustus toch weer die 'kant en klaarmaaltijden....' maar wat zal ik ook daar van genieten!
Anna slaapt tegenwoordig met de elastieken uit het ziekenhuis naast haar bed. Zodra er een elastiek in mijn mond breekt, zal ze in actie moeten komen. Wat de drie specialisten samen in het ziekenhuis in een half uurtje voor elkaar hebben gekregen met specialistische tangetjes en van die kleine ronde spiegeltjes, zal zij als oplettende "thuis-doe-het-zelver" toch ook moeten kunnen.. denken ze in het ziekenhuis. Maar dan alleen met een wandspiegel en een waterpomptang. Toch wel grappig. Misschien dat ik in de komende twee weken mijn kaken eens extra langs elkaar zal laten schuren.....(mooie cliffhanger, toch?)
Liefs Reinout
PS. Met dank aan de oplettende lezers van de vorige blog, en excuus voor het hopeloze zoeken. Het is niet docter schumacher, maar dokter schoemacher. Succes met googlen.
woensdag 8 augustus 2007
Zelf aan de knoppen (en niet naar de knoppen)
Lieve Anna, familie en vrienden,
Vanavond precies vijf weken geleden, stapte ik op mijn racefiets om te genieten van de mooie natuur en mijn overgewicht wat in de hand te houden. Het weer was vergelijkbaar met nu; een rustig zonnetje, een beetje wind tegen en een enkele wolk.
Inmiddels geniet ik elke dag van de natuur. Nog veel meer dan ik toen deed. En inmiddels drink ik dagelijks 7 pakjes nutridrink om te zorgen dat ik niet teveel gewicht verlies. De enige constante lijkt het weer te zijn.
Het allerbelangrijkste verschil is echter dat ik 5 weken geleden echt niet had durven geloven dat ik zoveel steun, warmte, liefde en betrokkenheid van jullie zou krijgen. Ongelooflijk! (de eerste week was ik daar zo van ondersteboven dat het zeven dagen duurde voordat ik deze nieuwe realiteit onder ogen durfde te zien)
Afgelopen november ben ik 40 geworden en heb dat met 40 vrienden gevierd. Ik dacht toen dat deze formule nu nog kon omdat ik op mijn 50ste nooit meer zoveel mensen bij elkaar zou kunnen scharrelen. Na al jullie berichten op internet, mail en vooral via de post, weet ik beter; ik wordt de oudste mens op aarde.
De komende periode zal ik proberen jullie op de hoogte te houden van mijn vorderingen. Het voelt wel raar om over mezelf te schrijven (ben ik zo belangrijk dan?). Tegelijkertijd hoop ik op deze wijze ook contact met jullie te onderhouden. Vooralsnog is een bezoek per dag nog best vermoeiend.
Veel, heel veel dank voor alle brieven, kaarten, reacties, eten, rietjes, boeken en tijdschriften die elke dag nog steeds binnen komen. Ik leef daarop, ik zie daar naar uit in mijn wandeling naar de brievenbus en jullie geven me daarmee veel steun. Steun die ik nog nodig zal hebben in de komende periode, want het komt nu aan op rust en geduld. En hoewel ik volgens sommigen ogenschijnlijk een rustige uitstraling heb, ben ik ook iemand waar altijd iets moet gebeuren.
Vrijdag a.s. ga ik weer naar de kaakchirurg in het AMC. Komend weekend dus meer berichten over het twee jarenplan van onze docter Schumacher van het AMC.
Liefs Reinout
PS, voor ieder die eerdere blogs heeft gelezen; Michiel en Geert zijn broers van mij, Evert Jan is mijn schoonvader, jullie weten wel de vader van de liefste en mooiste vrouw op aarde!
Vanavond precies vijf weken geleden, stapte ik op mijn racefiets om te genieten van de mooie natuur en mijn overgewicht wat in de hand te houden. Het weer was vergelijkbaar met nu; een rustig zonnetje, een beetje wind tegen en een enkele wolk.
Inmiddels geniet ik elke dag van de natuur. Nog veel meer dan ik toen deed. En inmiddels drink ik dagelijks 7 pakjes nutridrink om te zorgen dat ik niet teveel gewicht verlies. De enige constante lijkt het weer te zijn.
Het allerbelangrijkste verschil is echter dat ik 5 weken geleden echt niet had durven geloven dat ik zoveel steun, warmte, liefde en betrokkenheid van jullie zou krijgen. Ongelooflijk! (de eerste week was ik daar zo van ondersteboven dat het zeven dagen duurde voordat ik deze nieuwe realiteit onder ogen durfde te zien)
Afgelopen november ben ik 40 geworden en heb dat met 40 vrienden gevierd. Ik dacht toen dat deze formule nu nog kon omdat ik op mijn 50ste nooit meer zoveel mensen bij elkaar zou kunnen scharrelen. Na al jullie berichten op internet, mail en vooral via de post, weet ik beter; ik wordt de oudste mens op aarde.
De komende periode zal ik proberen jullie op de hoogte te houden van mijn vorderingen. Het voelt wel raar om over mezelf te schrijven (ben ik zo belangrijk dan?). Tegelijkertijd hoop ik op deze wijze ook contact met jullie te onderhouden. Vooralsnog is een bezoek per dag nog best vermoeiend.
Veel, heel veel dank voor alle brieven, kaarten, reacties, eten, rietjes, boeken en tijdschriften die elke dag nog steeds binnen komen. Ik leef daarop, ik zie daar naar uit in mijn wandeling naar de brievenbus en jullie geven me daarmee veel steun. Steun die ik nog nodig zal hebben in de komende periode, want het komt nu aan op rust en geduld. En hoewel ik volgens sommigen ogenschijnlijk een rustige uitstraling heb, ben ik ook iemand waar altijd iets moet gebeuren.
Vrijdag a.s. ga ik weer naar de kaakchirurg in het AMC. Komend weekend dus meer berichten over het twee jarenplan van onze docter Schumacher van het AMC.
Liefs Reinout
PS, voor ieder die eerdere blogs heeft gelezen; Michiel en Geert zijn broers van mij, Evert Jan is mijn schoonvader, jullie weten wel de vader van de liefste en mooiste vrouw op aarde!
vrijdag 3 augustus 2007
't Gaat al wéér wat beter! Heel goed, Rein!
Het AMC. Vermoeiend voor Rein, omdat de zorg beter is dan de organisatie van de zorg, anders gezegd, van half 2 tot 5, voornamelijk wachten, op ongemakkelijke stoeltjes, niet erg therapeutisch voor de rug. Maar, niet gezeurd - dat is overal zo.
De kaakchirurg die Rein ook eerder heeft geopereerd, heeft foto's bekeken, mét Anna en Rein en laten zien waar precies kaakbeen ontbreekt. Midden onder en ook meer naar links, op de ergste beschadiging zo'n 25 mm, waar dan nog wel 15 mm over is. Naar buiten toe wordt het minder, bij de kiezen zit het goed. De elastieken werken goed, volgende week mogen ze een tandje losser en dan twee weken daar weer na waarschijnlijk: eruit! En omdat de kiezen naar alle waarschijnlijkheid zullen functioneren: de eerste kalfslapjes, spercieboontjes en pommes de frites!
Later volgen de opvullende operaties, dan wordt ook het tandvlees opgewekt tot groeien en ten slotte volgt het ivoor. Wanneer precies, moet worden afgewacht, maar, zo zei de superviserende prof.: over 1 1/2 jaar is alles weer o.k. Dus! (zou Lotje zeggen).
Ook de oogarts was tevreden. Kon Rein vorige keer überhaupt de kaart met letters op de muur niet ontwaren (dat dáár nou nog niet eens iets anders voor verzonnen is, die kaart, daar stonden we in 1948 in onze gebreide onderbroekjes bij de schoolarts ook al naar te turen), nu echter las hij vlot de bovenste 2 rijen cijfers/letters. Bravo! Van niets, naar al heel wat.
Ook hebben ze Rein met pupilvergrotendspul bewerkt, waardoor ze "door het raampje naar binnen konden gluren". Er zit een zich herstellend lidteken op het hoornvlies, maar dat gaat goed. Verder zijn er een aantal subzenuwtjes die beschadigd zijn en weer moeten aangroeien "om weer contact te krijgen" als het ware, met het hoofd-systeem. En dat zal nog wel even kunnen duren, maar dat wisten we al, 5 maanden of zo. Doorgaan met het vochtige lapje. En Rein was zeer bemoedigd door de gedachte dat Moshje Dajan destijds de 6-daagse oorlog ook wist te winnen met een lapje, dus er blijft hoe dan ook reden tot optimisme.
En....(zie vanochtend): Anna heeft zich vanavond tóch laten ompraten, om met de stadse vriendinnen te gaan eten. Heel goed, Rein!
Evert Jan
De kaakchirurg die Rein ook eerder heeft geopereerd, heeft foto's bekeken, mét Anna en Rein en laten zien waar precies kaakbeen ontbreekt. Midden onder en ook meer naar links, op de ergste beschadiging zo'n 25 mm, waar dan nog wel 15 mm over is. Naar buiten toe wordt het minder, bij de kiezen zit het goed. De elastieken werken goed, volgende week mogen ze een tandje losser en dan twee weken daar weer na waarschijnlijk: eruit! En omdat de kiezen naar alle waarschijnlijkheid zullen functioneren: de eerste kalfslapjes, spercieboontjes en pommes de frites!
Later volgen de opvullende operaties, dan wordt ook het tandvlees opgewekt tot groeien en ten slotte volgt het ivoor. Wanneer precies, moet worden afgewacht, maar, zo zei de superviserende prof.: over 1 1/2 jaar is alles weer o.k. Dus! (zou Lotje zeggen).
Ook de oogarts was tevreden. Kon Rein vorige keer überhaupt de kaart met letters op de muur niet ontwaren (dat dáár nou nog niet eens iets anders voor verzonnen is, die kaart, daar stonden we in 1948 in onze gebreide onderbroekjes bij de schoolarts ook al naar te turen), nu echter las hij vlot de bovenste 2 rijen cijfers/letters. Bravo! Van niets, naar al heel wat.
Ook hebben ze Rein met pupilvergrotendspul bewerkt, waardoor ze "door het raampje naar binnen konden gluren". Er zit een zich herstellend lidteken op het hoornvlies, maar dat gaat goed. Verder zijn er een aantal subzenuwtjes die beschadigd zijn en weer moeten aangroeien "om weer contact te krijgen" als het ware, met het hoofd-systeem. En dat zal nog wel even kunnen duren, maar dat wisten we al, 5 maanden of zo. Doorgaan met het vochtige lapje. En Rein was zeer bemoedigd door de gedachte dat Moshje Dajan destijds de 6-daagse oorlog ook wist te winnen met een lapje, dus er blijft hoe dan ook reden tot optimisme.
En....(zie vanochtend): Anna heeft zich vanavond tóch laten ompraten, om met de stadse vriendinnen te gaan eten. Heel goed, Rein!
Evert Jan
Familieopstelling
Dinsdag, woensdag en donderdag zijn voor Rein goed verlopen. Langzaam is een soort 'routine' ontstaan van rust- en "op"tijden, met korte wandelingetjes langs de weilanden en heen en weer schietende grashoppertjes en al of niet onder begeleiding van familie op 3-wielertjes of fietsjes.
En zelfs het 's avonds voorlezen aan de kindjes is al een kostbare verworvenheid op het ziekzijn geworden. Teun heeft het feest van vliegtuig en zwembad in Zuid Frankrijk, want mocht een week met vriendin Tessa mee! Hij kan al zonder bandjes watertrappen, blijkt uit de telefoonconversatie met Lot, 3xdaags. Dus dat zit wel goed.
Ook voor Anna is het even iets rustiger nu alle aandacht naar Lotte kan (Isaac heeft sowieso niet over tussentijdse knuffels te klagen). Het runnen van een ziekenzaaltje én een peuterspeelzaal is behoorlijk energy consuming. Rein maakt zich daar natuurlijk zorgen over. Hij probeert Anna tot enig relaxen te stimuleren "ga vanavond met je vriendinnen eten", "wil je er niet even een weekendje uit...", maar Anna laat zich niet van de wijs brengen. Jammergenoeg, maar nu nog wel begrijpelijk. Wel héérlijk dat je weet dat er een tijd zal komen (volgens de dokters) waarin dat allemaal weer wel kan, dat Rein weer wél voetbalt en dat ze samen een weekendje op stap kunnen. Maar nu nog even niet.
Opmerkelijk dat 4 1/2, eigenlijk nog niet aanspreekbaar is op "ssst...Pappie slaapt, láát Isaacje met rust...., doe die laarzen uit, nú...." tegen het (maar in feite "ons") decor van het Ziekenzaaltje. Waarschijnlijk is 5 en 6 en ook 7 dat óók nog niet, maar ga je als rationele grootouders uit van "begrijp dan toch, dat het nu wat onhandig uitkomt..." etc. etc., maar ja, het enig wat echt helpt is niet zeuren opa, ga nú naar Sprookjes Wonderland. Overigens een absolute aanrader (Enkhuizen).
Rein zoekt ondertussen voorzichtig zijn weg terug, naar de familieopstelling. Probleem is dat zijn conditie de "als je nu niet.... dán...." benadering nog niet toelaat. Hij moet het noodgedwongen bij een wijs woord laten, ook al omdat praten nog maar mondjesmaat lukt. Hij geniet van het kunnen voorlezen. Hij geniet ook van bezoek (inderdaad keurig nog steeds 1x per dag) en van z'n boerderij, de vergezichten, de hollandse luchten, de bloemen rond het huis - en iets minder de muggen.
Vanmiddag bezoek aan de Oogarts en de Kaakchirurg in het AMC, spannend wat hun observaties zullen zijn. Daarover straks meer.
Evert Jan.
En zelfs het 's avonds voorlezen aan de kindjes is al een kostbare verworvenheid op het ziekzijn geworden. Teun heeft het feest van vliegtuig en zwembad in Zuid Frankrijk, want mocht een week met vriendin Tessa mee! Hij kan al zonder bandjes watertrappen, blijkt uit de telefoonconversatie met Lot, 3xdaags. Dus dat zit wel goed.
Ook voor Anna is het even iets rustiger nu alle aandacht naar Lotte kan (Isaac heeft sowieso niet over tussentijdse knuffels te klagen). Het runnen van een ziekenzaaltje én een peuterspeelzaal is behoorlijk energy consuming. Rein maakt zich daar natuurlijk zorgen over. Hij probeert Anna tot enig relaxen te stimuleren "ga vanavond met je vriendinnen eten", "wil je er niet even een weekendje uit...", maar Anna laat zich niet van de wijs brengen. Jammergenoeg, maar nu nog wel begrijpelijk. Wel héérlijk dat je weet dat er een tijd zal komen (volgens de dokters) waarin dat allemaal weer wel kan, dat Rein weer wél voetbalt en dat ze samen een weekendje op stap kunnen. Maar nu nog even niet.
Opmerkelijk dat 4 1/2, eigenlijk nog niet aanspreekbaar is op "ssst...Pappie slaapt, láát Isaacje met rust...., doe die laarzen uit, nú...." tegen het (maar in feite "ons") decor van het Ziekenzaaltje. Waarschijnlijk is 5 en 6 en ook 7 dat óók nog niet, maar ga je als rationele grootouders uit van "begrijp dan toch, dat het nu wat onhandig uitkomt..." etc. etc., maar ja, het enig wat echt helpt is niet zeuren opa, ga nú naar Sprookjes Wonderland. Overigens een absolute aanrader (Enkhuizen).
Rein zoekt ondertussen voorzichtig zijn weg terug, naar de familieopstelling. Probleem is dat zijn conditie de "als je nu niet.... dán...." benadering nog niet toelaat. Hij moet het noodgedwongen bij een wijs woord laten, ook al omdat praten nog maar mondjesmaat lukt. Hij geniet van het kunnen voorlezen. Hij geniet ook van bezoek (inderdaad keurig nog steeds 1x per dag) en van z'n boerderij, de vergezichten, de hollandse luchten, de bloemen rond het huis - en iets minder de muggen.
Vanmiddag bezoek aan de Oogarts en de Kaakchirurg in het AMC, spannend wat hun observaties zullen zijn. Daarover straks meer.
Evert Jan.
Abonneren op:
Posts (Atom)