0.00 uur: Slechte nacht, ziekenhuis vergeet pijnstillers

Reinout was vandaag moe en wellicht daarom iets minder opgewekt. Gisteren dacht hij nog bergen te kunnen verzetten. Hij had zich al verheugd op lange afstandlopen door de gangen van het AMC. Maar een uiterst korte nachtrust (slechts anderhalf uur slaap, zei hij) eisten vandaag haar tol. Hij had slecht geslapen vanwege de pijnen in zijn rug. En ook de hele ochtend en het begin van de middag had hij er last van gehad. Totdat bleek dat de verpleging was vergeten(!) hem zijn pijnstillers toe te dienen en hij prompt, dank zij de goede zorgen van Anna, een kleine batterij pilletjes naar binnen kreeg gewerkt.
Rein had gisteren voor het eerst in de spiegel gekeken. Ik mag aan jullie doorgeven dat hij er best wel enigszins van is geschrokken. Tja, wij zijn de eerste klap van het ongeluk en de daarop volgende dramatische dagen (Rein in coma, gezicht ernstig beschadigd, rug gebroken, wel of geen dwarslaesie) al weer goeddeels te boven en jubelen nu over de snelle sprongen voorwaarts die Reinout ondertussen maakt. Wij hebben ons in het begin rot gevoeld en ons ernstige zorgen gemaakt. Maar nadat de eerste operaties voorspoedig waren verlopen en Rein kon bewegen en rechtop zitten, sloeg bij ons de stemming om. En ach, dat zijn kaak op dit moment nog niet helemaal perfect is en dat hij nu nog ogen op stokjes heeft (grote kijkers – alsof hij in permanente staat van verbazing verkeert) - ach, dat is voor ons niet meer iets om je zorgen over te maken. Want wij weten immers waar Reinout vandaan komt, wij hebben gezien in wat voor toestand Rein op de IC belandde en hoe hij er in no-tempo weer bovenop is gekomen. Voor Reinout zelf, die het ongeluk en de nasleep min of meer heeft gemist (want in coma of goeddeels buiten westen) komt de klap eigenlijk pas nu aan, nu hij weer helder en bij de mensen is. En schrikt hij dus van de beschadiging in zijn gezicht. Een foto van zijn gezicht wil hij nog niet op de site. Daar zijn hij en Anna nog niet aan toe. Ik heb er wel een paar gemaakt, voor later, als Rein’s gezicht weer geheel is hersteld en hij met mijn foto’s op zak sterke verhalen kan vertellen in de kroeg over wat hij zoal heeft meegemaakt in zijn leven. Oja, ik moest jullie van Rein wel nog vertellen dat het echt beter met hem gaat.
Geert