Weblog en schaamte

Lieve lezers en medelevers,

Enkele jaren geleden waren Anna en ik op een avond waar de bekendste schaamte expert en psychoanalystius Louis Tas een lezing gaf over "dagboek en schaamte". Al zijn clienten waren aanwezig, of anders gezegd iedereen die er toe doet in Amsterdam Zuid en zich enkele jaren analyse kon veroorloven. En iedereen die daar zonder schaamte voor uit komt. En Anna en ik dus.

Waarom een dagboek uitgeven, waarin je dingen hebt geschreven die alleen jou aangaan? Leek mij ook niet logisch. Je schrijft tenslotte een dagboek waarin je ook schaamtevolle en persoonlijke zaken vastlegt. Dat publiceer je dan ook niet. Dat is ook de reden waarom mannen over het algemeen geen dagboek hebben. Ze maken niet alles persoonlijk, laat staan dat ze zich snel ergens voor schamen. (je kan zelf invullen waarom vrouwen dus over het algemeen wel een dagboek hebben, maar als je dat opschrijft klinkt dat weer zo mannelijk)

Totdat aan het einde van de avond Hans van Mierlo zich begon te roeren. Hij kon zich oprecht niet kon voorstellen dat je iets opschrijft en daar anderen niet in laat delen. Ach ja, van hem begrijpen we dat wel. Een politicus wil gehoord worden. Hoe dan ook. Vandaag op Prinsjesdag helemaal. En schrijf je dan anders, als je weet dat het gepubliceerd wordt?

Sinds dit weblog houdt dat mij (en enkele van jullie die mij dat in vertrouwen hebben verteld) ook bezig. Maar wees gerust, en lees zolang je er plezier aan beleefd, want ik ben er uit: Er zijn drie redenene waarom ik wil dat dit (ik?)gelezen wordt:
- Ben tenslotte de jongste, die kost wat kost alle "gemiste" aandacht op de een of andere wijze wil compenseren.
- Dat deze schrijfsels en te weten dat de hele wereld het mee kan lezen misschien wel een vorm van verwerken zijn?
- En op deze wijze bewaar ik ook wat herinneringen aan deze periode.

Niet alles schrijf ik op (zo ben ik bijvoorbeeld onlangs weer gaan zwemmen met Maarten H. .....). Dus jullie kunnen mij nog gewoon mailen, bellen, langskomen, enz. zonder angst dat je hier terugleest wat wel belangrijk was.

Ja, en wat is dan belangrijk? Komende vrijdag weer naar het AMC. Kaakchirug, mondhygieniste, oogpoli. en kaakfysio. Het wordt routine. Net zoals ik dagelijks houten ijsstokjes tussen mijn kaken duw om deze op te rekken, de hometrainer op stoom breng, mijn linker oog zelf bezalf en afplak, mijn littekens insmeer, mijn pillen slik, rondjes loop, af en toe plat op bed lig, de krant lees. Kortom revalideren is hard werken. Dat durf ik nu zonder schaamte op te schrijven.

Groet, Reinout

PS, Anna heeft mij een nieuw woord geleerd. "Ziektewinst". Om eerlijk te zijn maak ik daar inmiddels gebruik van bij poepluiers, schreeuwende kinderen, de afwas e.d. Eigenlijk is ziektewinst een heel gezond teken. Ik zou het vaker moeten doen.