Politie aan huis

Lieve lezers,

Hoe heette dat ook al weer? Goed dat er politie is. De politie is je beste vriend. Hoe dan ook, afgelopen zondag avond is voor mij duidelijk geworden, dat elke leus klopt. De politieman die als eerste bij mijn ongeluk aanwezig was, kwam op bezoek. Spanning op de boerderij. Je hebt altijd wel iets te verbergen....(oude boetes, APK keuringen, onverzekerde oldtimers enz. enz.). En toch ging het anderhalf uur lang over mijn ongeluk. Gelukkig maar. Anna ronde het gesprek goed af door expliciet te vragen of dit tevens het laatste bezoek was. Rust weer terug op de boerderij, behalve bij Teun. Ondragelijk dat wij vergeten waren te vertellen aan de politie dat hij ook een politiepak had.

Stoere politie op een motor. In leer, met alles wat nodig is om te overleven in Amsterdam om zijn middel. Slechts een kop thee ("anders moet alles weer uit") en een half koekje. Beetje stug. Hoewel het zijn werk is, gebeurt het niet dagelijks dat "je bij een slachtoffer bij zijn aangezicht naar binnen kan kijken". Ik heb nog wel mijn naam gezegd (Asbak, ha ha), maar was al snel buiten westen. "En als jij dan op de grond ligt, half tegen de auto, roggelend, vrijbaan voor het bloed, en zonder reactie dan bid je dat de ambulance snel komt". De ambulance kwam gelukkig net op tijd. Hij overhandigde aan het ambulance personeel even later wat bij elkaar geraapte tanden en kiezen . "Bleek dat de kaak er nog aanzat, ja ook dat heb ik niet dagelijks in mijn handen".

Hij vertelt alles vrij nuchter; "Je moet toch afstand houden, anders komt er teveel binnen", maar is blij mij in de huidige conditie te zien. Het is een raar gesprek. Op alle vragen geeft hij antwoord, maar uit zichzelf praat hij niet. Weer wordt me duidelijk dat het ook anders had kunnen aflopen. Ik weet dat het over mij gaat, en toch voelt dat niet zo. Er komen ook geen herinneringen terug. Misschien wel beter ook. Ik vind het eerder spannend om te horen hoe alles gegaan is. Alsof je in de kijkersfile staat en bijgepraat wordt via de radio.

Tot slot teken ik een getuige verklaring. Er is ruimte voor hele verhalen. Maar ik heb niets te vertellen. Ik weet nog dat ik mijn helm opdeed toen ik wegreed, en vanaf dat moment is het een groot zwart gat. Er is een week zoek. Ik zal er over 40 jaar aan het eind van mijn leven op staan, dat ik nog recht heb op mistens 7 dagen extra.

Verder: afgelopen week een aantal controles gehad in het ziekenhuis. Alles loopt volgens plan. De schroeven zitten goed in mijn rug, mijn linker oog is nog afgeplakt en mijn kaken kunnen iets verder van elkaar dankzij de kaakfysio. Ook deze week was ik weer onder de indruk van de betrokkenheid, aandacht en zorg van alle medisch specialisten van het AMC. Ook afscheid genomen van de neurochirurg. Hij bracht mij op vrijdag 13 (!) juli het goede nieuws dat ik geen dwarslaesi kon krijgen en gisteren het goede nieuws dat ik voor mijn nek niet meer op controle hoef.

Groet, Reinout

PS Heb de agent gevraagd of het mogelijk was om, voordat je de blaastest doet, een fles jenever leeg te drinken (waar hij bij zou zijn) opdat het bewijs dat je daarvoor al dronken was niet geleverd zou kunnen worden, realistisch was. Had hij nog niet meegemaakt. Maar hij gaf me weinig kans....