Blik op de oogpoli

Lieve lezers,

Anna zit naast me, zoals altijd in het AMC. Dat is fijn, voelt als een uitje. Samen zonder kids. We zijn op de oogpoli, tot de tanden (geintje) bewapend met leesvoer. We kennen de logistiek daar inmiddels. Gelukkig zegt dat niets over hun vak, hoewel bij elk uur wachten de twijfel daaraan toeneemt. Gelukkig zijn er andere mensen die ongeduldig, nee dat is niet het juiste woord, eerder wanhopig scheldend over de gang lopen. Dat lucht op. Ook voor mij.

Er loopt een man voorbij, in gedachte verzonken. Hij wordt achtervolgd door een roepende co-assistent; "professor, professor.....". Anna en ik kijken elkaar aan, en moeten omzichtig lachen. Wat een andere wereld. Wel fijn om te weten dat er in ieder geval wel een professor aanwezig is.

Zelf blader ik met een oog door de Hide&Chic, een tijdschrift voor "de kunst van het genieten". Het staat er echt. Mooie Oosterse plaatjes, met Westerse luxe. Ja, geen kunst, zo te genieten. Anna leest Nicci French. Vraag me af of zij geniet. Het eerste hoofdstuk gaat over een fiets ongeluk. Kan er blijkbaar geen genoeg van krijgen. Langzaam afkicken, geen cold turkey. De titel luidt "tot het voorbij is". Ik heb het boek met liefde gekregen van een vriendin. Ik ben sinds mijn ongeluk een stuk minder cynisch, dus ga ik er vanuit dat ze het zelf niet gelezen heeft. Of ze moet een speciale vorm van humor hebben. Nee, ik zeg niet wie ze is.

Drie uur later lopen we weer richting auto. We hebben in totaal 20 minuten gesproken met twee verschillende assistentes. Met goed en minder goed nieuws. Het minder goede nieuws is dat mijn linker ooglid nog niet goed sluit. Het goede nieuws is dat ik wel meer kan zien dan twee weken geleden. Ander goed nieuws is dat we met wat bluf ("ja echt waar mevrouw, de co-assistent zei dat we een afspraak met de professor zelf moesten maken") over enkele weken de professor zelf kunnen spreken. Zelf sta ik vaak ambivalent t.o.v. hierarchie en authoriteit. Maar ja, als zij zelf een pyramide bouwen, nodigt dat natuurlijk uit om hoog in te steken.

Ook goed nieuws is dat we dinsdag a.s. weer bij het AMC terecht kunnen. Ditmaal bij de plastische chirurg. Niet zozeer om mij om te toveren tot de nieuwe George Clooney, maar om te onderzoeken in welke mate de zenuwen rondom mijn oog een rol spelen bij het niet sluiten. Best wel spannend, aangezien op dit moment wat mij betreft het oog de meest onzekere factor is. Voor zowel mijn rug, nek een kaak ligt een lange termijn plan klaar, dat is een kwestie van volhouden; rug recht, borst vooruit, kaken op elkaar. Maar voor wat betreft mijn oog heb ik daar nog geen zicht op (ook subtiel he?). Dus over een paar dagen meer nieuws.

Liefs, Reinout

PS Vandaag voor het eerst met Luuc en Joost even naar de locale kroeg geweest in Uitdam voor appelsap met een rietje. Zat een vrouwelijke collega van de Baak met een knappe man. Romantiek in de lucht? Nee geen namen. Alweer niet, of nog niet...