Vrijdag de 13de: de mooiste datum - Rein Lucide

Eerst maar even medisch:
De foto's van de nek zijn genomen en geven een prachtige uitslag: géén nekletsel dat een verlamming zou kunnen veroorzaken. Meteen de kraag af!! Voor de zekerheid begin volgende week nog een foto, eentje waar Rein voor moet zitten, iets dat hij nu nog niet mag. Maar als de foto volgende week goed is mag de kraag definitief af.
Vanmiddag schreef ik over dat ene keel apparaatje waardoor Rein een beetje kan praten. Ik heb het nu gezien en het is iets anders dan ik schreef. Aan het beademinsgpijpje dat uit zijn keel vlak boven de borst steekt, zit gewoonlijk een dikke doorszichtige slang naar het 'zuurstofapparaat'. Als Rein wil praten wordt de dikke doorzichtige slang vervangen door een rond doosje dat op het buisje uit zijn keel wordt geplaatst. En dan opeens komt er geluid uit zijn mond! Zijn kaken zijn natuurlijk nog op elkaar gebonden, maar zijn rechtermondhoek kan hij openen. Probeer het zelf maar: kaken op elkaar en je mond voor driekwart van je lippen dichthouden. Nou zo praat rein. Maar hij praat tenminste. Het kost hem erg veel moeite. Hij vindt het heel vermoeiend. Zijn ademhaling wordt erdoor belemmert. Vanavond ben ik bijna anderhalf uur geweest, waarvan Rein twee keer tien minuten zijn stemdoosje op heeft gehad. Het was feest.

Toen ik binnenkwam was Anna dichtbij aan zijn hoofdeind zittend, tegen hem aan het praten. Zij probeerde er achter te komen of hij morgen zij iPod zou willen hebben en welke muziek hij dan wilde luisteren. Helemaal happy, met zijn hoofd en zijn handen (thumbs-up en thumbs-down) gebarend antwoorde hij op de gesloten vragen van Anna (moeilijk hoor alleen gesloten vragen stellen!)
Toen hij mij ontwaarde begon hij nog meer te stralen. Hij was zo blij! En hij niet alleen. We hielden elkaars handen langdurig vast en keken elkaar lang aan. Zo lang kijk je je broertje normaliter niet recht in de ogen. Hij lag op zijn zij zonder nekbrace en bewoog met zijn benen een beetje heen en weer. Kon het mooier?
Al snel gebaarde hij iets, iets wat Anna meteen begreep. De verpleegkundige werd gehaald en de stemdoos gemonteerd. En toen gebeurde het, de eerste woorden die ik hoorde: 'Top, top, geweldig, geweldig apparaat'. Hij was zo blij en stralend. Bij mij kwamen er alleen maar platitudes uit. het was zo overweldigend. Geen idee wat we allemaal hebben gezegd. Maar we raatten.
Na de eerste manche was het mijn beurt om te vertellen. Op comando, ik mocht niet stilvallen. Hij hing aan mijn lippen, wat ik ook maar vertelde. Ja dan ga je maar vertellen over wat je meemaakt, wat je zoon zoal doet op de piano (voorspeelmiddag) en op zijn tenniskamp. Over je werk en je vakantieplannen. Over onze gezamenlijke plannen die we hadden om met broers en hun oudste jongens een weekend te gaan varen in september. Natuurlijk heb ik beloofd dat hij doorgaat, al gaf Anna aan dat het wel wat later zou worden dan sptember. Ik vroeg naar zijn gezichtsvermogen en we deden wat testjes. Linkeroog dicht: 'zie je mijn vingers?' etc. Het plafond is erg dichtbij. Zijn linker oog is nog niet goed. Ziet wel mijn hand, maar meer als een vlek dan als een hand. Begreep heel goed dat je met één oog geen afstand kan zien. En bevestigde een moeilijk verhaal van Anna aan mij over mensen die horizontaal Reins gezichtveld inkwamen (volgens Dave) als gevolg van zijn langdurige afwezigheid. Hij was erg benieuwd hoe het uitzicht was uit het raam en we moesten het gedetailleerd beschrijven.
Voortdurend probeert Rein iets te vertellen terwijl hij zijn stemdoos niet aan heeft. Hoogst frusterend, met gebaren probeert hij zijn lipgebaren te ondersteunen. Maar ja, zijn lippen zijn voor driekwart aan elkaar verbonden en kunnen niet bewegen. Anna kan gelukkig vaak de juiste vragen stellen en we hebben een wit bord met zwarte alfabetletters als hulpmiddel. Met behulp van het bord wees hij aan: CARELBEVEILIGWEGGESTUURD. Zijn luciditeit leit hem in de steek. Of was het echt waar dat carel gisteren was weggestuurd? Anna helpt hem door met kracht al te vreemde observaties naar het rijk der fabeltjes te verwijzen. Soms met behulp van de verpleegkundige om Rein de zekerheid te geven dat het echt niet zo is. Ze vertelt Rein ook regelmatig dat zijn werkelijkheid niet altijd de waarheid is. Vor hem wel werkelijkheid, maar in het echt niet plaatsgevonden.
Vlak voor ik weg ging, hebben we nog even samen kunnen praten. Nu hij in het ziekenhuis ligt en het juist zo goed gaat met mijn werk, wil hij wel op onze loonlijst!! Toen wist ik het: Rein is terug. Zelfs nu die humor en de gedachte twist.

Michiel, blij ei.