Alleen Anna is vanmiddag op bezoek gekomen. Na eerst de 2 euforische dagen, op de nieuwe afdeling (na de IC) en vervolgens de 2 depri dagen (mede door de spiegel), nu het begin van bezinning en berusting.
Rein vertelde aan Anna gelezen te hebben over krijgsgevangenen in Vietnam, hoe daar de optimisten (met Kerst ben ik vrij - nee met Pasen ben ik vrij - nee - etc. etc.) er uiteindelijk aan onderdoor gingen, de pessimisten sowieso al - en dat wie kon berusten, wie vertrouwen had in de toekomst dat het uiteindelijk goed zou komen, dat die de hoogste overlevingskansen had. "En zo ga ik het ook doen!", zei Rein.
Bij het wisselen van het oogverband leek het (linker-) oog wat aan het slinken! Niet alleen Anna, ook de verpleegkundige vond dat. Misschien worden de vijf maanden er dan tóch viereneenhalf!
De kaakchirurg op z'n middagronde, bevestigde nog eens dat a.s. vrijdag de ijzerdraden uit de kaken vervangen zullen worden door (strakke) elastieken, zodat Rein dan iets meer bewegingen kan gaan maken. Maar de afschuwelijke vita-drankjes mogen jammergenoeg nog niet vervangen worden door sappige biefstukjes.
En verder, praten praten praten, daar kun je je wat bij voorstellen.......Maar óók concreet: over het gezamelijk bezoek morgenochtend aan de afdeling Transfer-verpleeging, die gaat bekijken en bespreken onder welke condities en wanneer Rein de terugreis naar De Boerderij zal mogen aanvangen. Héél spannend, voor Rein, én Anna (en voor ons allemaal). Want een ziekenzaaltje zal het nog wel even moeten blijven, daar. Met hulp van broeders Teun en Isaac en zustertje Lot.
Evert Jan.
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
4 opmerkingen:
Allemachtig, wat een veerkracht! (Rein, revalideer nou 'ns rustig man!) Maar serieus, wat fijn dat het (relatief) zo ongelooflijk goed vooruit gaat en wat fijn om erover te lezen. Ga door!
Overigens en geheel terzijde heb ik vroeger veel gelezen over mensen verkerend in erbarmelijke en levensbedreigende omstandigheden, zoals eenzaam dobberend op de oceaan, verdwaald in de jungle of ergens opgesloten zonder uitzicht op wat dan ook. De overlevers stelden zichzelf altijd kleine, nèt haalbare opdrachten en doelen (en dito beloningen) in het vooruitzicht. Elke kleine stap een overwinning.
(Lees bijvoorbeeld 'Touching the Void' (of zie de film), over bergbeklimmer Joe Simpson! Adembenemend en inspirerend tot en met!) En nu naar bed.
Groet aan allen en dikke zoenen aan Anna en Rein,
Pepijn
Beste Reinout,
een paar jaar geleden spraken wij elkaar over coaching. Nu hoor ik van Bart Honig wat je is overkomen en heb ik daar ook kennis van genomen via dit weblog. Ik wil van hier heel veel goeds, sterkte en kracht toewensen in het misschien lange traject van weer helemaal beter worden! Dat wens ik ook toe aan je gezin.
Een hartelijke en warme groet,
Maarten-Jan
Dag Reinout, ik heb je blog de laatste weken vanuit Turkije dagelijks gevolgd. Reageren lukte niet omdat ik de Turkse aanwijzingen op de pc aldaar niet kon ontcijferen. Nu vanuit Bloemendaal dus wel. In de dagen voor jouw ongeluk fietsten broer Michiel, Klaas en ik nog door de Franse bergen. De napret daarover werd natuurlijk ruw verstoord door jouw valpartij een dag na onze thuiskomst. Ik wens je een voorspoedig herstel en een ouderwetse asbek.
Sterkte, ook voor Anna, je broers en vader en moeder.
Groet,
Marc Bierens
Hi Rein,
Wat doe je het toch goed! Dapper hoor (dat je al in de spiegel hebt gekeken... dat lijkt me super moeilijk) en wat fijn dat je kinderen op bezoek zijn geweest! En dat er al wordt gesproken over naar huis gaan, ongelooflijk allemaal! Enne je blijft vats een aantrekkelijke man! De tekens des leven maken de mens alleen maar mooier vind ik altijd dus...
Sterkte!
Liefs Marieke
Een reactie posten